M2:1263 — اندر آن تقریر بودیم ای حسود / که خرت لنگست و منزل دور زود

Rumi interrumpe una digresión para volver al tema principal, dirigiéndose directamente al lector como «el envidioso» (ḥasūd), una figura que representa la parte del alma que se resiste a la guía espiritual. El verso utiliza una imagen vívida y proverbial del viaje: estás en un camino, tu destino (la posada, manzil) está lejos, y el tiempo apremia. Peor aún, tu montura —el burro, símbolo del cuerpo o del ego (nafs) con sus hábitos— está coja.

En el contexto de la historia del espino, este verso es una llamada de atención urgente. El hombre de la historia pospone la tarea de arrancar el arbusto, sin darse cuenta de que cada día que pasa, el espino se fortalece mientras que él envejece y se debilita. El «burro cojo» es su voluntad vacilante y su cuerpo envejecido; la «posada lejana» es la madurez espiritual o la salvación, que parece cada vez más inalcanzable. Rumi nos recuerda que no hay tiempo que perder en la tarea esencial de purificar el alma de sus defectos dañinos.

مولانا در میانه‌ی داستان مردی که از کندن بوته‌ی خار امروز و فردا می‌کند، ناگهان رشته‌ی سخن را قطع کرده و مستقیماً خواننده (و شاید خود) را خطاب قرار می‌دهد. او با لحنی تند و بیدارگرانه می‌گوید که از موضوع اصلی منحرف شده‌ایم. موضوع اصلی، که با ضرب‌المثل «خرت لنگ است و منزل دور» خلاصه شده، هشداری است درباره‌ی وضعیت اضطراری انسان در سفر معنوی.

«خر لنگ» نماد ابزار و توانایی‌های محدود ما در این دنیاست: عمر کوتاه، انرژی تحلیل‌رونده، و نفسی که با ما راه نمی‌آید. «منزل دور» همان هدف نهایی، یعنی رسیدن به کمال روحانی و وصال حق است. مولانا می‌گوید وقت تنگ است و راه دشوار. درست مانند مرد داستان که هر روز کندن بوته‌ی خار را به فردا موکول می‌کند و آن بوته قوی‌تر می‌شود، ما نیز اصلاح نفس و توبه را به تعویق می‌اندازیم، غافل از آنکه فرصت به سرعت از دست می‌رود.

این بیت یک بازگشت ناگهانی به واقعیت است. مولانا نمی‌گذارد خواننده در جزئیات تمثیل‌ها و بحث‌های نظری غرق شود. او با فریاد «ای حسود!»، ما را از غفلت بیرون می‌کشد و به مسئولیت اصلی‌مان، یعنی پیمودن راه، بازمی‌گرداند. این بیت، نقطه‌ی عطفی است که از آن به بعد، لحن مولانا صریح‌تر و هشدارآمیزتر می‌شود و مستقیماً به ضرورت اقدام فوری پیش از تمام شدن عمر می‌پردازد.