M3:19 — این گهی بخشد که اجلالی شوی / وز دغا و از دغل خالی شوی

این بیت شرط دریافت «حلق» یا همان ظرفیت معنوی را بیان می‌کند. در ابیات قبل، مولانا توضیح می‌دهد که بخشیدن این ظرفیت، چه برای درک حقایق و چه برای دریافت روزی مادی، کار خداوند است. اما ظرفیت دریافت اسرار جلال الهی، امری ویژه است و به هر کسی داده نمی‌شود.

شرط لازم برای دریافت این موهبت، «اجلالی شدن» است؛ یعنی رسیدن به شأن و مرتبه‌ای از بزرگی و پاکی که درخور پذیرش انوار جلال الهی باشد. لازمه‌ی این بزرگی، «خالی شدن از دغا و دغل» است. «دغا» و «دغل» به معنای فریب، حیله و دورویی است. تا زمانی که نفس انسان به این صفات آلوده باشد، همچون ظرفی ناپاک است که نمی‌توان در آن شراب معرفت ریخت.

بنابراین، این بیت بر اهمیت تزکیه‌ی نفس و طهارت باطن تأکید می‌کند. خداوند اسرار خود را تنها به امانتدارانی می‌سپارد که درونشان آینه‌وار، صاف و بی‌غش شده باشد. بیت بعدی این نکته را تکمیل می‌کند که چنین فردی رازدار خواهد بود و «قند» معرفت را پیش «مگس» (افراد بی‌ظرفیت) نخواهد ریخت.