M3:191 — می‌نیاید یک جواب از پیش تخت / چند الله می‌زنی با روی سخت

این بیت، بخشی از وسوسه‌ی شیطان در داستان مردی است که شب‌ها با شور و اشتیاق «الله» می‌گفت. شیطان به سراغ او می‌آید تا او را ناامید کند و از ذکر باز دارد.

نقطه‌ی اصلی وسوسه، ایجاد تردید در مورد «پاسخ» خداوند است. شیطان به ظاهر استناد می‌کند: تو صدها بار خدا را می‌خوانی، اما هیچ «لبیک» یا جوابی از آسمان نمی‌شنوی. او این سکوت ظاهری را نشانه‌ی بی‌اعتنایی و طرد شدن از سوی خداوند جلوه می‌دهد. عبارت «با روی سخت» به معنای گستاخی و سماجت بی‌جاست؛ یعنی تو با چه رویی وقتی جوابی نمی‌گیری، باز هم اصرار می‌کنی؟

این بیت، اوج حمله‌ی روانی شیطان به نقطه‌ضعف سالک است: ترس از پذیرفته نشدن. مولانا این تردید را مطرح می‌کند تا در ابیات بعدی، پاسخی عمیق‌تر و عرفانی به آن بدهد. پاسخ از زبان خضر (ع) خواهد آمد که به مرد دلشکسته می‌گوید همان «الله» گفتن تو، خود، لبیک و پاسخ ماست و توفیقِ دعا کردن، نشانه‌ی جذب و کشش از سوی حق است.