M3:202 — داد او را جمله ملک این جهان / حق ندادش درد و رنج و اندُهان

این بیت در ادامهٔ داستان فرعون است که به عنوان نمونه‌ای از انسان غافل و مغرور معرفی می‌شود. مولانا توضیح می‌دهد که بزرگترین محرومیت برای فرعون، نداشتنِ «درد» بود. خداوند به او پادشاهی، ثروت و سلامت کامل بخشید، اما این نعمت‌های ظاهری در واقع حجابی بودند که او را از نیاز به خدا و دعا کردن دور نگه داشتند.

از دیدگاه عرفانی مولانا، درد، رنج و اندوه، الطاف پنهان الهی هستند. این سختی‌ها انسان را از غرور و سرخوشی دنیوی بیدار می‌کنند و او را به سوی منبع اصلی هستی، یعنی خداوند، می‌کشانند. نداشتنِ درد، نوعی مجازات معنوی است، زیرا باعث می‌شود انسان در غفلت باقی بماند و هرگز فرصت نیایش خالصانه و تجربهٔ نزدیکی به حق را پیدا نکند. بنابراین، «ملک جهان» در برابر «درد» ارزشی ندارد، چرا که درد کلید گنجینهٔ ارتباط با خداست.