M3:2137 — پَر نگه دار و چنین شهوت مران / تا پَر میلت برد سوی جنان

مولانا در این بیت، به یک اصل مهم در سلوک معنوی اشاره می‌کند. او «میل» و «اشتیاق» را به بال و پری تشبیه می‌کند که روح انسان با آن می‌تواند به سوی کمال و حقیقت (جنان) پرواز کند. اما «شهوت» که عمل کردن بر اساس این میل به شکلی خام، فوری و اغلب خیالی است، مانند این است که پرنده، خود پرهایش را بکَند.

در ابیات قبل، مولانا توضیح می‌دهد که انسان‌ها اغلب فریفته‌ی خیالات و صورت‌های ظاهری می‌شوند و با دنبال کردن آن‌ها، نیروی اصلی خود را از دست می‌دهند. او این کار را به کندن پرهای خود برای لذتی آنی تشبیه می‌کند که نتیجه‌اش از دست دادن توانایی پرواز و زمین‌گیر شدن (لنگ گشتن) است. این بیت یک دستورالعمل مستقیم است: آن نیروی اشتیاق را که مانند بال پرواز است، حفظ کن و آن را خرج شهوات زودگذری که بر پایه‌ی خیال استوارند، نکن. با این کار، همان «میل» که می‌توانست تو را به ورطه‌ی نابودی بکشاند، تبدیل به مرکبی می‌شود که تو را به بهشت و وصال حقیقت می‌رساند.