M4:2448 — سبلتت را بر کند یک یک قدر / تا بدانی کالقدر یعمی الحذر

این بیت در ادامهٔ هشداری است به انسان مغروری که می‌پندارد با تدبیر و حیلهٔ خود می‌تواند جلوی ارادهٔ خداوند را بگیرد. مولانا او را به سبیلی تشبیه می‌کند که صاحبش به آن می‌نازد و آن را نشانهٔ مردانگی و قدرت خود می‌داند.

اما «قدر» یا تقدیر الهی، مانند دستی پنهان، تارهای این سبیل را یک به یک می‌کند. این کنایه به این معناست که حوادث و پیشامدهای ناگزیر روزگار، به تدریج تمام بنیان‌های غرور و خودبینی او را فرو می‌ریزند. این فرآیند تدریجی و ویرانگر به او درسی تلخ می‌آموزد.

مصرع دوم، که بخشی از آن به عربی است، این درس را به صراحت بیان می‌کند: «کَالقَدَر یُعمِی الحَذَر». یعنی «تقدیر، احتیاط را کور می‌کند». وقتی فرمان الهی برای وقوع امری صادر شود، تمام راه‌های چاره، دوراندیشی و پیش‌بینی انسان بسته می‌شود. عقل او از کار می‌افتد و هر تدبیری که می‌اندیشد، به ضد خود تبدیل می‌شود. این یک اصل مهم در عرفان است که در برابر ارادهٔ مطلق الهی، عقل و احتیاط بشری محدود و ناتوان است.