M4:2631 — تو سزایی در همان رنج و بلا / نعمت و اقبال کی سازد ترا

این بیت زبان حال پیرزن نادانی است که باز شکاری پادشاه به دستش افتاده است. او از روی جهل و محبت بی‌جا، ناخن‌ها و منقار باز را که ابزار اصلی زندگی و شکارش است، کوتاه کرده و به جای گوشت، برایش آش توتماج پخته است. وقتی باز که طبیعتش با این غذا سازگار نیست از خوردن امتناع می‌کند، پیرزن خشمگین می‌شود و او را سرزنش می‌کند.

به عقیدهٔ پیرزن، این باز «ناشکر» و «مغرور» است. او نمی‌فهمد که بهترین «نعمت» برای باز، همان چیزی است که با طبیعتش سازگار باشد، نه چیزی که از نظر یک انسان معمولی خوب به نظر می‌رسد. این بیت در واقع اوج تقابل دو جهان‌بینی را نشان می‌دهد: جهان طبیعت اصیل و باشکوه باز در دربار پادشاه، و جهان تنگ و جاهلانهٔ پیرزن. مولانا از این داستان استفاده می‌کند تا نشان دهد که چگونه محبت از روی نادانی می‌تواند به مراتب ویرانگرتر از دشمنی آشکار باشد و چگونه ارواح بلند و النفوس العالیه وقتی در دست افراد پست و بی‌مقدار گرفتار می‌شوند، قدرشان دانسته نمی‌شود و به جای اکرام، تحقیر می‌گردند.