M5:1356 — زیر لب گفت این نهان کرد از کنیز / داشتش آن دم چو بی‌جرمان عزیز

این بیت لحظه‌ی حساس ریاکاری و فریب را در داستان به تصویر می‌کشد. خاتون که از شهوت کور شده، حقیقت ماجرا (رابطه‌ی کنیز و خر) را دریافته است. اما به جای آنکه خشمگین شود یا کنیز را مجازات کند، افکارش را «زیر لب» برای خود نگه می‌دارد و از او پنهان می‌کند.

رفتار او کاملاً حساب‌شده است. او در آن لحظه کنیز را «چو بی‌جرمان عزیز» می‌دارد، یعنی با او طوری رفتار می‌کند که گویی فردی بی‌گناه و دوست‌داشتنی است. این مهربانی ظاهری، ابزاری برای رسیدن به هدفی شوم است: او می‌خواهد اعتماد کنیز را جلب کند تا بتواند او را با یک بهانه از خانه دور کند و خود با خر خلوت نماید. این بیت، نمونه‌ای از این است که چگونه نفس اماره و شهوتِ لگام‌گسیخته می‌تواند انسان را به پنهان‌کاری، فریب و نادیده گرفتن حقیقت وادارد، حتی حقیقتی که به چشم خود دیده است.