M5:1413 — که اندرون دام دانه زهرباست / کور آن مرغی که در فخ دانه خواست

مولانا در این بخش از داستان، ماجرای «خاتون» را که کورکورانه از کنیزک تقلید کرد و هلاک شد، به تمثیل پرنده‌ای در دام تشبیه می‌کند. دنیا و لذت‌های ظاهری آن مانند «دام» هستند و جذابیت‌های آن همچون «دانه»ای که برای فریب دادن پهن شده است. این دانه در حقیقت «زهر» است، زیرا نتیجهٔ آن نابودی معنوی و گاهی حتی جسمی است.

مصرع دوم به نکتهٔ دقیق‌تری اشاره می‌کند: «کوری» و غفلت آن پرنده‌ای که حتی پس از به دام افتادن، باز هم چشمش به دنبال همان دانه است. این حالت، نماد انسان حریص و غافلی است که با وجود گرفتار شدن در عواقب یک عمل اشتباه، هنوز از آن درس نگرفته و همچنان به دنبال همان لذت ظاهری و تباه‌کننده است. این همان وضعیت خاتون است که با دیدن ظاهر عمل کنیزک (لذت)، از باطن آن (کدو یا همان عامل کنترل و حکمت) غافل ماند و خود را به هلاکت سپرد. در نگاه مولانا، این نوع نگاه سطحی و ناقص که تنها ظاهر را می‌بیند و از حقیقت و عواقب امور غافل است، نوعی کوری معنوی محسوب می‌شود.