O'qish› Daftar 5› Har kuni dilga keladigan fikrning kun boshida uyga kelgan yangi mehmonga oʻxshatish va mehmonnavozlik fazilati, mehmonning injiqliklarini koʻtarish va uning uy egasiga tazyiq va yomon muomala qilishi› Bayt 3683
M5:3683 — هفت سال ایوب با صبر و رضا / در بلا خوش بود با ضیف خدا
M5:3683
Ma'no · به زبانِ تو — Sizning tilingiz · AI
این بیت به داستان ایوب پیامبر اشاره می‌کند که هفت سال بیماری و مصیبت را با صبر و رضایت کامل تحمل کرد، زیرا آن بلا را «مهمان خدا» می‌دانست و با آن به نیکی رفتار می‌کرد.
مولانا در این بخش از مثنوی، افکار و احوال ناخوشایندی را که به دل انسان وارد می‌شود، به «مهمانان الهی» تشبیه می‌کند. او معتقد است همان‌طور که از مهمان باید به نیکی پذیرایی کرد، باید با غم‌ها و سختی‌ها نیز با رضایت و گشاده‌رویی برخورد کرد، زیرا این‌ها فرستادگان حق هستند و برای رشد روحانی ما آمده‌اند.
برای اثبات این دیدگاه، مولانا به داستان قرآنی حضرت ایوب استناد می‌کند. ایوب (ع) سال‌ها به بیماری سخت و از دست دادن فرزندان و دارایی مبتلا شد، اما هرگز شکوه نکرد و این مصیبت را «ضیف خدا» یا مهمان الهی می‌دانست. او با این «مهمان» ناخوانا اما محترم، با صبر و رضا رفتار کرد. خوش بودن او در دل بلا، به معنای بی‌دردی نبود، بلکه به معنای رضایت قلبی از تقدیر الهی و درک این نکته بود که این رنج، وسیله‌ای برای تقرب به خداوند است.
این بیت، الگوی نهایی برخورد با رنج را به سالک نشان می‌دهد: نه تنها تحمل کردن، بلکه «خوش بودن» و گرامی داشتن آن به عنوان یک امانت و پیام از سوی معشوق ازلی. این همان مقامی است که در آن، سالک از شکایت فراتر رفته و در دل هر سختی، لطفی پنهان از جانب خداوند می‌بیند و با آن به شیوه‌ای کریمانه و عاشقانه روبرو می‌شود.
- رضا
- خشنودی، رضایت قلبی به تقدیر الهی
- بلا
- گرفتاری، مصیبت، رنج و سختی
- ضیف
- مهمان (کلمه‌ای عربی)
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.