M5:610 — هم‌چنین از بخل کم در روی جود / وز بلیسی چهرهٔ خوب سجود

این بیت در ادامهٔ بیان پشیمانی و حسرت گناهکاران پس از مرگ است. مولانا از زبان کسی که از دنیا رفته می‌گوید که ای کاش زودتر مرده بودم تا گناهانم کمتر بود. هر عمل ناشایست، مانند پرده‌ای است که انسان بر حقیقت می‌کشد و راه خود را دورتر می‌کند.

در ابیات قبل، شخص از حرص و تکبر خود ناله می‌کند و در این بیت، دو گناه دیگر را برمی‌شمرد: بُخل و ابلیس‌صفتی. مولانا بخشندگی (جود) و بندگی (سجود) را به چهره‌هایی زیبا تشبیه می‌کند که گناهان ما آن‌ها را می‌خراشند و زخمی می‌کنند. «بخل» یا خساست، روی زیبای «جود» یا سخاوت را از بین می‌برد. «ابلیسی» که کنایه از سرکشی، نافرمانی و پیروی از هوای نفس است، چهرهٔ دلنشین «سجود» یا تسلیم در برابر حق را خراب می‌کند. این حسرت، بیانگر آن است که در جهان پس از مرگ، حقیقتِ زشتِ اعمال به روشنی دیده می‌شود و فرد آرزو می‌کند که کاش فرصت کمتری برای این تخریب‌ها و آسیب‌رساندن به فطرت پاک خود می‌داشت.