O'qish Daftar 6 Sichqonning suv qurbaqasidan iltijo qilib, o'zaro aloqa izlashi Bayt 2711

M6:2711 — نوحه خواهد کرد بر محرومیم / چشم خواهد بست از مظلومیم

نوحه خواهد کرد بر محرومیمچشم خواهد بست از مظلومیم
✦ Ushbu baytni Oʻzbekcha tilida ko'rsating

M6:2711

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — uning yozib olingan Masnaviy ma'ruzalaridan

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: او بر محرومیت من نوحه خواهد کرد، و چشمانش را بر مظلومیت من خواهد بست. معنا: این بیت بیانگر تمنای عاشق از معشوق است که لطف و توجه خود را در زمان حیات عاشق ابراز کند، نه پس از مرگ او که دیگر سودی نخواهد داشت.

شرح

این بیت، خواه از زبان موشی در داستان تمثیلی مولوی باشد، خواه از زبان انسانی عاشق یا روح سالکی که در طلب وصال الهی است، از حقیقت عمیقی پرده برمی‌دارد. سخن از درخواستی صمیمانه است از معشوق، که لطف و عنایت خود را در «اکنون» زندگی جاری سازد، نه آنکه آن را به «بعد» از مرگ موکول کند. عاشق در اینجا گله می‌کند که معشوق پس از مرگش، بر محرومیت‌ها و مظلومیت‌های او نوحه خواهد کرد و شاید حسرت بخورد، اما آن زمان دیگر چه سودی دارد؟ مولانا در جای دیگری همین مضمون را با شیواترین بیان می‌آورد: «چو بر خاکم بخواهی بوسه دادن / رخم را بوسه ده اکنون همانم.» این یعنی فرصت محبت و دوستی را از کف ندهیم؛ نباید گذاشت که قدر و قیمت افراد، و اهمیت توجه به آنان، تنها پس از فقدانشان روشن شود.

بله، این تمنا، گرچه در بادی امر یک خواهش انسانی می‌نماید، اما بی‌درنگ به ساحت عشق الهی ارتقا می‌یابد. اینجا دیگر صحبت از معشوق زمینی نیست؛ بلکه از ذات اقدس حق است که عاشق از او می‌طلبد رحمت و وصال خود را در حیات این‌جهانی‌اش ارزانی دارد. این بی‌قراری و عطش وصل، نه از روی ناسپاسی یا بی‌صبری، بلکه از شدّت اشتیاق برای تجربه کردن حضور الهی در همین زندگی است. آنچه مولانا در اینجا از آن سخن می‌گوید، یک فرصت معنوی است که نباید آن را با غفلت از دست داد. هرچند که لشکر ظلم و سیاهی از کران تا به کران گسترده باشد، فرصت عاشقی و درویشی هم از ازل تا ابد برقرار است. این همان نکته اخلاقی و عرفانی است که باید آن را در گوش جان نهاد: قدرِ حضور را بدانیم و محبت را به فردایی موهوم و نوبه‌های پشیمانی واگذار نکنیم. اینجاست که مولانا از سطح یک شکایت ساده فراتر رفته و به «حکایت» از یک قاعده وجودی می‌رسد: ما همواره می‌توانیم در ارتباط با معشوق ازلی خود باشیم؛ این ما هستیم که گاه خود را محروم می‌سازیم یا نسبت به این حضور مظلومیم.

نکات کلیدی

  • لطف و محبت را نباید به پس از مرگ موکول کرد؛ «اکنون» زمان ابراز عشق است.
  • این بیت تمنای عاشق از معشوق است برای دریافت عنایت در زمان حیات.
  • مضمون از یک خواهش انسانی به طلب وصال الهی در همین دنیا ارتقا می‌یابد.
  • فرصت دوستی و عشق، علی‌رغم دشواری‌های جهان، همواره مهیا است.
  • مولانا تاکید دارد که باید قدر حضور و فرصت‌ها را دانست و از پشیمانی‌های آتی پرهیز کرد.

Sources: d6-s62 · 05:24:48 d6-s62 · 07:23:48

به زبانِ تو — Sizning tilingiz · AI

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.