M6:2940 — می‌تند بر رشتهٔ دل دم به دم / که سر رشته به دست آورده‌ام

این بیت، اوج غفلت و خودفریبی موش را در داستان عاشقانه‌اش با قورباغه به تصویر می‌کشد. موش که در خشکی زندگی می‌کند، با قورباغه‌ای از دنیای آب دوستی کرده و برای حفظ این ارتباط، ریسمانی به پای خود و دوستش بسته است. هر کشش و حرکتی بر این ریسمان، برای موش نشانه‌ای از موفقیت و تسلط است. او با خوش‌خیالی فکر می‌کند که «سررشته»ی این عشق را به دست آورده و به وصال نزدیک شده است.

مولانا با استفاده از عبارت «رشتهٔ دل»، ریسمان فیزیکی را به نمادی از پیوند عاطفی تبدیل می‌کند. موش، نمایندهٔ سالک یا عاشقی است که به ظواهر و نشانه‌های اولیهٔ یک ارتباط معنوی دل خوش کرده و گمان می‌کند به حقیقت دست یافته است. او از خطرات ذاتی این «یار ناجنس» و این پیوند ناممکن بی‌خبر است؛ پیوندی که در نهایت نه به وصال، که به نابودی هر دو می‌انجامد. این بیت، هشداری است دربارهٔ شادی زودهنگام و غرور کاذبی که از درک سطحی یک رابطه، چه انسانی و چه معنوی، حاصل می‌شود.