O'qish Daftar 6 Sulton o'g'illarining "Inson man qilingan narsaga ochko'zdir" hukmi bilan borishlari. "Biz o'z qulligimizni ko'rsatdik, ammo sening yomon fe'ling qulni sotib olishni bilmadi". Otalarining barcha vasiyat va nasihatlarini oyoq osti qilib, o'sha man qilingan qal'aga qarab yo'l oldilar va balo qudug'iga tushdilar. Ularga nafs-ul-lavvama (o'zini ayblovchi nafs) "Sizlarga ogohlantiruvchi kelmadimi?" dedi. Ular yig'lab va pushaymon bo'lib: "Agar eshitganimizda yoki aql yurgizganimizda, jahannam ahllaridan bo'lmas edik", dedilar Bayt 3719

M6:3719 — تا چه صورت باشد آن بر وفق خود / اندر آرد جسم را در نیک و بد

تا چه صورت باشد آن بر وفق خوداندر آرد جسم را در نیک و بد
✦ Ushbu baytni Oʻzbekcha tilida ko'rsating

M6:3719

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — uning yozib olingan Masnaviy ma'ruzalaridan

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: آن صورت (انگیزه یا نیت درونی) هر چه باشد، بر اساس خود آن صورت، جسم را به کار نیک و بد وامی‌دارد و رهنمون می‌شود. معنا: این بیت بیان می‌کند که انگیزه‌ها و نیات درونی انسان، که می‌توانند از جانب خداوند نیز الهام شوند، تعیین‌کنندهٔ اعمال جسمانی او هستند و بدن را به سمت خیر یا شر هدایت می‌کنند.

شرح

من معتقدم که این بیت، ادامهٔ بحث مولانا در باب نسبت «صورت» و «بی‌صورت» است، بحثی که در بیت پیشین آغاز شد. مولانا می‌گوید که صانعِ بی‌صورت، یعنی خداوند، صورت‌ها را می‌کارد و این صورت‌ها، که در اینجا بیشتر به معنای اندیشه‌ها، انگیزه‌ها، یا نیاتِ درونی هستند، جسم انسان را به کنش وا می‌دارند. این بیت به روشنی بیان می‌کند که عمل جسمانی ما، نیک باشد یا بد، تابع آن «صورت» یا انگیزه‌ای است که در درون ما شکل می‌گیرد و به تعبیری، خداوند آن را در جان ما می‌کارد. این «صورت» را نباید صرفاً یک شکل ظاهری پنداشت؛ بلکه آن را می‌توان به مثابه یک ایده، یک نیت، یا یک خواستِ درونی دید که نیروی محرکهٔ رفتار ماست. مولانا برای روشن کردن این مفهوم، مثال‌های متعددی می‌آورد: اگر صورتِ نعمت پدید آید، شاکر می‌شویم؛ اگر صورتِ مهلت جلوه کند، صابر می‌گردیم. صورت رحم، ما را بالنده و دستگیر می‌سازد و صورت زخم، ما را نالان می‌کند. می‌بینید که در اینجا، «صورت» می‌تواند هم به معنای یک محرک درونی (مانند انگیزهٔ رحم) و هم به معنای یک ادراک (مانند ادراک نعمت یا زخم) باشد که هر کدام جسم را به کنشی خاص سوق می‌دهند. اما نکتهٔ مهمی که باید بدان توجه داشت، این است که مولانا در اینجا تفکیکی دقیق و فلسفی میان انواع «صورت» و «بی‌صورت» نمی‌کند، بلکه با زبانی شاعرانه و شهودی، این دیالکتیک را شرح می‌دهد. او از "خیال گونه‌گون" سخن می‌گوید که "داعی فعل" است؛ یعنی انگیزه‌های فعلی ما از اندیشه‌های گوناگون برمی‌خیزد. در نهایت، مولانا نتیجه می‌گیرد که تمام کیش‌ها و پیشه‌ها، یعنی آیین‌ها، قواعد، حرفه‌ها و منصب‌ها، همگی «ظل صورت اندیشه‌ها» هستند. این یعنی هر آنچه در جهانِ ظاهر به صورت عمل، شغل، یا اعتقاد بروز می‌کند، سایه‌ای است از یک اندیشهٔ بی‌صورت که در نهانِ ذهن و جان ما شکل گرفته است. این نگرش، عمیقاً به اهمیتِ عالمِ نیت‌ها و اندیشه‌ها در شکل‌دهی به جهانِ بیرونی و رفتارهای ما اشاره دارد. این چیزی است که ما را از حیوانات متمایز می‌کند؛ حیوان بر اساس غریزه عمل می‌کند، انسان بر اساس نیت و اندیشه.

نکات کلیدی

  • اعمال جسمانی ما (خیر و شر) از «صور» یا نیات درونی ما سرچشمه می‌گیرند.
  • «صورت» در اینجا به معنای اندیشه، انگیزه، یا نیت الهام‌شده است، نه صرفاً شکل ظاهری.
  • مولانا تاکید می‌کند که تمام کیش‌ها و پیشه‌ها، سایه‌هایی از اندیشه‌های درونی ما هستند.
  • دیالکتیک «صورت» و «بی‌صورت» در مثنوی به صورت شهودی و نه با تفکیک دقیق فلسفی ارائه می‌شود.
  • این بیت به اهمیت نیت‌ها و عالم درون در شکل‌دهی به کنش‌ها و هویت بیرونی انسان اشاره دارد.

Sources: d6-s83 · 13:21 d6-s83 · 14:45 d6-s83 · 15:30 d6-s83 · 16:29

به زبانِ تو — Sizning tilingiz · AI

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.