بخش ۱۱۳ - در بیان آنک نادر افتد کی مریدی در مدعی مزور اعتقاد بصدق ببندد کی او کسی است و بدین اعتقاد به مقامی برسد کی شیخش در خواب ندیده باشد و آب و آتش او را گزند نکند و شیخش را گزند کند ولیکن بنادر نادر

Nodir holatda bir muridning yolgʻonchi daʼvogarga chin dildan ishonib, u kishi deb oʻylashi va bu eʼtiqod tufayli shayxi tushida ham koʻrmagan maqomga erishishi hamda olov va suv unga zarar qilmasligi, lekin shayxiga zarar qilishi, biroq bu juda nodir holatda sodir boʻladi