بخش ۳۲ - قصهٔ هلال کی بندهٔ مخلص بود خدای را صاحب بصیرت بی‌تقلید پنهان شده در بندگی مخلوقان جهت مصلحت نه از عجز چنانک لقمان و یوسف از روی ظاهر و غیر ایشان بندهٔ سایس بود امیری را و آن امیر مسلمان بود اما چشم بسته داند اعمی که مادری دارد لیک چونی بوهم در نارد اگر با این دانش تعظیم این مادر کند ممکن بود کی از عمی خلاص یابد کی اذا اراد الله به عبد خیرا فتح عینی قلبه لیبصره بهما الغیب این راه ز زندگی دل حاصل کن کین زندگی تن صفت حیوانست

Hilolning qissasi, u Allohning ixlosli bandasi edi, taqlidsiz basiratli, maxluqlarning qulligida manfaat uchun yashiringan edi, zaiflikdan emas, xuddi Luqmon va Yusuf kabi, zohiran va ulardan boshqalar ham. U bir amirning saroy xizmatkori edi, va oʻsha amir musulmon edi, ammo koʻzi bogʻliq edi. Koʻr ona borligini biladi, lekin qandayligini xayoliga keltira olmaydi. Agar shu bilim bilan onasini hurmat qilsa, koʻrlikdan xalos boʻlishi mumkin, chunki “Agar Alloh bir bandaga yaxshilikni iroda qilsa, uning qalb koʻzlarini ochadi, toki u bilan gʻaybni koʻrsin”. Bu yoʻlni dilning hayoti bilan hosil qil, chunki bu tananing hayoti hayvonning sifatidir