M1:1218 — چون بباید بَرده را از خواجه‌ای / عرضه دارد از هنر دیباجه‌ای

این بیت در میانه‌ی داستان پرندگان در محضر حضرت سلیمان قرار دارد. مولانا پس از توصیف اینکه چگونه هر پرنده برای جلب نظر سلیمان، هنر و دانش خود را به رخ می‌کشید، یک لحظه توقف می‌کند تا این رفتار را به یک قاعده‌ی کلی در روابط انسانی تشبیه کند.

تصویر مرکزی، تصویر «برده» و «خواجه» (ارباب) است. در بازارهای قدیم، برده‌ای که می‌خواست توسط یک ارباب خوب و ثروتمند خریداری شود، صرفاً منتظر نمی‌ماند. او فعالانه «دیباچه‌ای از هنر» خود را عرضه می‌کرد؛ یعنی نمونه‌ای کوچک اما درخشان از بهترین توانایی‌هایش را به نمایش می‌گذاشت، خواه نجاری باشد، خواه خطاطی یا موسیقی. این کار، نوعی بازاریابی برای خود بود تا ارزشش را به خریدار بالقوه نشان دهد و او را به خرید ترغیب کند.

در داستان، پرندگان نیز دقیقاً همین کار را می‌کنند. آن‌ها در برابر سلیمان، که پادشاه و «خواجه»‌ی ایشان است، خود را عرضه می‌کنند تا جایگاهی در دربار او بیابند. این بیت، رفتار آن‌ها را از یک موقعیت خاص داستانی به یک اصل روانشناختی و اجتماعی تعمیم می‌دهد: نیاز به پذیرفته شدن و اثبات لیاقت، انسان (یا هر موجودی) را وامی‌دارد تا بهترین وجه خود را آشکار سازد. بیت بعدی (۱۱۱۹) با نشان دادن نقطه‌ی مقابل این وضعیت (برده‌ای که نمی‌خواهد خریده شود و خود را بیمار و لنگ جا می‌زند) این نکته را روشن‌تر می‌سازد.