M1:1515 — بار دیگر ما به قصه آمدیم / ما از آن قصه برون خود کی شدیم

این بیت در ابتدای بخشی قرار دارد که به تفسیر آیه‌ی «وَ هُوَ مَعَکُمْ أَیْنَ مَا کُنْتُمْ» (و او با شماست هر جا که باشید) می‌پردازد. مولانا به شیوه‌ای هنرمندانه، گذار از یک داستان روایی به یک بحث عرفانی را به تصویر می‌کشد.

در ظاهر، مصراع اول («بار دیگر ما به قصه آمدیم») یک جمله‌ی انتقالی ساده است، یعنی «برگردیم به داستان». اما مصراع دوم بلافاصله این برداشت را به چالش می‌کشد: «ما از آن قصه برون خود کی شدیم؟». در اینجا «قصه» معنایی عمیق‌تر پیدا می‌کند. دیگر فقط آن حکایت خاص نیست، بلکه کل داستان آفرینش، زندگی و رابطه‌ی انسان با خداوند است. ما همواره در این داستان بزرگ حضور داریم و هرگز نمی‌توانیم از آن خارج شویم.

ابیات بعدی این ایده را روشن‌تر می‌کنند: جهل و علم، خواب و بیداری، گریه و خنده، خشم و صلح، همگی جلوه‌هایی از صفات الهی و صحنه‌هایی از همین داستان فراگیر هستند. بنابراین، بازگشت به «قصه» در واقع بازگشت به خودشناسی و درک حضور دائمی خداوند در تمام شئون زندگی است.