閱讀› 卷 1› 解釋「真主所欲，無不成就」› 詩聯 1886
M1:1886 — ای خدا ای فضل تو حاجت روا / با تو یاد هیچ کس نبود روا
M1:1886
含義 · به زبانِ تو — 您的語言 · AI
ای خداوندی که لطف و بخشش تو نیازهای ما را برآورده میسازد، وقتی تو را به یاد میآوریم و با تو راز و نیاز میکنیم، شایسته نیست که به هیچکس دیگری توجه کنیم یا از او یاری بخواهیم.
این بیت، نیایشی سرشار از توحید و اخلاص است که در میانهٔ سخن مولانا دربارهٔ نیازمندی مطلق انسان به عنایت الهی بیان میشود. مولانا پس از آنکه تأکید میکند که بدون یاری خداوند و اولیای او، حتی فرشتگان نیز راه به جایی نمیبرند، روی سخن را کاملاً به سوی خداوند برمیگرداند.
مصراع اول، «ای خدا ای فضل تو حاجت روا»، خداوند را نه با صفات قهریه، بلکه با صفت لطف و بخشندگیاش میخواند. این «فضل» همان عنایتی است که در ابیات قبل به آن اشاره شد و تنها راهگشای واقعی است.
مصراع دوم، «با تو یاد هیچ کس نبود روا»، اوج این نیایش توحیدی است. این عبارت به این معناست که در حضور خداوند و در لحظهٔ مناجات، یاد کردن از هر «غیر»ی – خواه اسباب و وسایل دنیوی باشد، خواه دیگر انسانها و مخلوقات – نوعی شرک خفی و بیادبی در محضر معبود است. وقتی میتوان مستقیماً به سرچشمهٔ اصلی متصل شد، توجه به جویبارها و واسطهها کاری بیهوده و ناشایست است. این بیت، سالک را به تمرکز کامل بر خداوند و قطع امید از هر آنچه جز اوست، دعوت میکند.
- فضل
- بخشش، لطف، عنایت، نیکویی بیچشمداشت
- حاجت روا
- برآورندهٔ نیاز، کسی که حاجت را برآورده میکند
- روا
- جایز، شایسته، سزاوار
討論 — 就此詩節提問——答案源自《瑪斯納維》，每節詩句皆有引證
除非您分享，否則您的對話僅會留在此裝置上。
讀者們的提問0
尚無分享的提問——您的提問或可為濫觴。