M1:2738 — زن مصلا باز کرده از نیاز / رب سلم ورد کرده در نماز

این بیت بخشی از داستان مرد عرب بادیه‌نشینی است که کوزه‌ای آب باران را به عنوان هدیه‌ای گرانبها برای خلیفه‌ی بغداد می‌برد. او و همسرش، به دلیل زندگی در بیابان خشک، ارزش واقعی آب را نمی‌دانند و گمان می‌کنند این هدیه بی‌نظیر است. در حالی که مرد در راه بغداد است، همسرش در خانه از شدت نگرانی و اضطراب برای به سلامت رسیدن این «گوهر» گرانبها، به نماز و دعا پناه برده است.

مولانا تصویر این زن را با نهایت سادگی و خلوص ترسیم می‌کند. او جانمازش را نه از روی عادت، بلکه از سر «نیاز» واقعی گشوده است. تمام نماز او به یک دعا خلاصه شده است: «ربّ سلّم» (پروردگارا، به سلامت دار). این تکرار یا «ورد» نشان‌دهنده‌ی تمرکز کامل ذهن و قلب او بر این خواسته است. این صحنه، نمادی از ایمان خالصانه و دعای برخاسته از عمق وجود است که گرچه از روی ناآگاهی نسبت به ارزش واقعی هدیه (آب در کنار رود دجله) صورت می‌گیرد، اما صداقت و اعتقاد قلبی آن نزد خداوند ارزشمند است. در ابیات بعدی مشخص می‌شود که همین دعای خالصانه، کوزه را از تمام خطرات راه حفظ می‌کند.