M1:2799 — باز آید سوی دام از بهر خور / ساعد شه یابد و اقبال و فر

این بیت در ادامهٔ ابیات پیشین، نمونهٔ دیگری از این حقیقت معنوی را بیان می‌کند که گاهی یک هدف کوچک و ظاهری، وسیله‌ای برای رسیدن به یک موهبت بزرگ و غیرمنتظره می‌شود. مولانا در اینجا از تمثیل بازِ شکاری استفاده می‌کند.

بازِ شکاری برای گرفتن طعمه و غذا (خور) به سوی دست صاحبش که به نوعی «دام» محبت اوست، بازمی‌گردد. انگیزهٔ اولیهٔ پرنده، یک نیاز مادی و غریزی است. اما آنچه در نهایت نصیبش می‌شود، چیزی فراتر از غذاست: او بر ساعد پادشاه می‌نشیند که نماد اوج عزت، افتخار و نزدیکی به قدرت است. این جایگاه، برای او «اقبال و فر» (بخت و شکوه) به همراه می‌آورد.

این تمثیل، حال سالکی را وصف می‌کند که شاید با نیت کسب بهره‌ای دنیوی یا کرامتی کوچک قدم در راه می‌گذارد، اما جاذبهٔ معشوق حقیقی او را به جایگاهی می‌رساند که هرگز تصور نمی‌کرد. همان‌طور که در ابیات قبل، موسی برای آتش رفت و نور الهی را یافت، و اعرابی برای دینار آمد و مستِ دیدار خلیفه شد، باز شکاری نیز به هوای طعمه می‌آید و به هم‌نشینی با شاه می‌رسد. «دام» در اینجا معنایی مثبت دارد و همان جاذبهٔ الهی است که انسان را به سوی خود می‌کشد.