M1:2808 — بی‌غرض نبود بگردش در جهان / غیر جسم و غیر جان عاشقان

این بیت نتیجه‌گیری مرد اعرابی از تجربه‌ٔ شگفت‌انگیز خود در دربار خلیفه است. او با هدیه‌ای ناچیز (یک کوزه آب) به درگاه خلیفه آمد تا شاید در ازای آن نانی به دست آورد. اما با چنان پاداش و اکرامی روبرو شد که او را از بند نیاز به آب و نان رهانید. او در بیت قبل، حال خود را به فرشتگان و افلاک تشبیه می‌کند که حرکتی از سر نیاز و غرض ندارند.

مولانا از زبان او یک اصل عرفانی مهم را بیان می‌کند: در عالم هستی، هر حرکتی، از گردش سیارات تا تلاش موجودات، برای رسیدن به یک «غرض» یا هدف است. این غرض می‌تواند بقا، کسب منفعت، یا رسیدن به کمالی خاص باشد. اما یک استثنا وجود دارد: حرکت عاشقان حقیقی. جسم و جان آن‌ها نه برای خود، که در مدار معشوق ازلی (خدا) می‌گردد. عشق، غرض‌ها و انگیزه‌های شخصی را می‌سوزاند و تنها جاذبه‌ٔ معشوق است که به وجود عاشق جهت می‌دهد. بنابراین، اعمال و حرکات آن‌ها خالصانه و بدون چشمداشت است، درست مانند گردش فلک که نه برای خود، بلکه از سر تسبیح و اطاعت محض می‌چرخد.