M1:2931 — تا بپوشد حسن آن و ننگ این / تا نبینی رنگ آن و زنگ این

مولانا در اینجا تمثیل «گل» و «خار» را برای توضیح دو نوع انسان به کار می‌برد: انسان‌های زیبا‌باطن (گل) و انسان‌های بی‌محتوا و زشت‌سیرت (خار).

بهار، فصل شکوفایی و آشکار شدن حقیقت است. در بهار، زیبایی گل و بی‌ارزشی خار به روشنی دیده می‌شود. به همین دلیل، انسان‌های نیک‌سیرت عاشق بهار (نماد روز حساب و قیامت) هستند، زیرا زمان جلوه‌گری کمالات آن‌هاست.

در مقابل، خار عاشق پاییز است. پاییز فصل زوال و یکرنگی ظاهری است. در این فصل، گلبرگ‌های گل می‌ریزد و زیبایی‌اش پنهان می‌شود و بوته‌ی خشکیده‌اش شبیه خار به نظر می‌رسد. پاییز این فرصت را به خارِ بی‌ارزش می‌دهد که «ننگ» و «زنگ» (زشتی و تیرگی) خود را بپوشاند و در کنار گلستان خشکیده، خود را هم‌سطح آن نشان دهد. این فصل، بهشتِ موجودات بی‌محتوایی است که از پنهان شدن حقیقت و برابری ظاهری با نیکان لذت می‌برند.