M1:3290 — بلک عکس آن فساد و کفر او / این خیال منکری را زد برو

این بیت پاسخی مستقیم به بیت قبلی است. در آنجا، مولانا دیدگاه یک «فیلسوف» یا عقل‌گرای منکر را بیان می‌کند که پدیده‌های معنوی (مانند ناله‌ی ستون حنّانه) را توهم و «خیالات» ناشی از «سودای خلق» می‌داند. به عبارت دیگر، فیلسوف معتقد است که عارفان، امیال و حالات درونی خود را بر جهان بیرون فرافکنی می‌کنند.

مولانا در این بیت، این استدلال را کاملاً برمی‌گرداند. او می‌گوید قضیه دقیقاً برعکس است. این خیال‌پردازیِ عارف نیست، بلکه این «فساد و کفرِ» درونی خود فیلسوف است که مانند یک تصویر در آینه، بر ذهن او منعکس می‌شود و او را به «خیالِ مُنکری» (اندیشه‌ی انکار) می‌کشاند. در واقع، این خود فیلسوف است که به دلیل تاریکی درونش، از درک واقعیات معنوی عاجز است و این ناتوانی را به عنوان یک نظریه‌ی عقلانی در مورد جهان عرضه می‌کند. او بیماری خود را به عنوان سلامت معرفی می‌کند.

این چرخش استدلالی، یکی از روش‌های کلیدی مولانا در مواجهه با منکران است: او به جای بحث در مورد خودِ پدیده‌ی معنوی، توجه را به وضعیت روحی و درونی شخص منکر جلب می‌کند و ریشه‌ی انکار را نه در عقلانیت، بلکه در یک حجاب یا بیماری روحی می‌داند.