M1:578 — سِیرِ جسمِ خشک بر خشکی فتاد / سیرِ جانْ پا در دلِ دریا نهاد

مولانا در این بخش از زبان وزیر، مریدان را به فراتر رفتن از حواس ظاهری و درک عقلی دعوت می‌کند. او دو نوع «سِیر» یا سفر را در مقابل هم قرار می‌دهد: سفر جسم و سفر جان.

سفر جسم، که مولانا آن را «خشک» توصیف می‌کند، به این دلیل بر «خشکی» واقع می‌شود که از جنس همین عالم مادی است. این سفر، همان تلاش‌ها، افکار و ادراکات ماست که محدود به حواس پنجگانه و دنیای بیرون است. مانند راه رفتن بر روی زمین، این سفر قابل پیش‌بینی، محدود و در قلمرو شناخته‌هاست. این همان «گفت و گوی ظاهر» و «قول و فعل» است که در بیت‌های قبل به آن اشاره شد.

در مقابل، سفر جان یا روح، پا در «دل دریا» می‌گذارد. دریا در عرفان مولانا نماد عالم معنا، غیب، وحدت و فناست؛ جهانی بی‌کران، ناشناخته و پر از رمز و راز. این سفر، سفری درونی است که با چشم‌پوشی از حواس ظاهری و سکوت در برابر کلام عقلی آغاز می‌شود. همانطور که در بیت قبل به راه رفتن حضرت عیسی بر آب اشاره شد، این سفر نیازمند ایمانی است که قوانین جهان مادی را در هم می‌شکند. در واقع، مولانا می‌گوید تا زمانی که در خشکیِ عقل و حس گرفتاریم، به ژرفای دریای حقیقت و تجربهٔ بی‌واسطهٔ روحانی راه نخواهیم برد.