M1:668 — بعد از آن چل روز دیگر در ببست / خویش کشت و از وجود خود برست

این بیت لحظه‌ی اوج و پایان نقشه‌ی شوم وزیر را به تصویر می‌کشد. او که با تظاهر به مسیحیت، اعتماد کامل جامعه‌ی نصارا را جلب کرده بود، اکنون برای اجرای بخش نهایی توطئه‌ی خود، یعنی ایجاد تفرقه‌ی ابدی، دست به اقدامی نهایی می‌زند.

«خلوت» یا انزوای چهل‌روزه‌ی او (که در عرفان به آن «چلّه‌نشینی» می‌گویند و عملی معنوی است)، در اینجا ابزاری برای فریب است. او از این فرصت استفاده می‌کند تا طومارهای جانشینی متناقض را بنویسد. سپس، با خودکشی، خود را از صحنه حذف می‌کند تا مسیحیان بر سر جانشینی او به جان هم بیفتند.

عبارت «از وجود خود برست» (از وجود خود رها شد) کنایه‌ای دولایه دارد. در ظاهر و برای مریدان فریب‌خورده‌اش، این مرگ مانند یک عروج معنوی و رهایی عارفانه از قفس تن به نظر می‌رسد. اما در باطن، که ما از آن آگاهیم، این صرفاً پایان فیزیکی یک وجود سرشار از مکر و حیله است. مولانا با این عبارت، تفاوت عمیق میان «صورت» عمل (مرگ یک قدیس) و «معنای» آن (خودکشی یک فریبکار) را به ما نشان می‌دهد.