閱讀› 卷 2› 總督命令那個人：「把你在路邊種植的荊棘叢拔掉。」› 詩聯 1265
M2:1265 — کرم در بیخ درخت تن فتاد / بایدش بر کند و در آتش نهاد
M2:1265
含義 · به زبانِ تو — 您的語言 · AI
El cuerpo, como un árbol, ha comenzado a decaer desde su raíz; es hora de arrancarlo de este mundo y entregarlo a la transformación del más allá.
En este verso, Rumi cambia la metáfora del espino por la de un árbol para representar el cuerpo físico (tan). La llegada de la vejez y la proximidad de la muerte se describen como un «gusano» que ha infectado la raíz misma del árbol de la vida. Esta imagen transmite una sensación de decadencia interna e irreversible.
El consejo de Rumi es radical: en lugar de intentar salvar el árbol condenado, uno debe aceptarlo y «arrancarlo y echarlo al fuego». El fuego aquí no es necesariamente un castigo, sino un agente de purificación y transformación. Simboliza la entrega voluntaria del apego al cuerpo y al mundo material antes de que la muerte lo arranque por la fuerza. Es un llamado a abandonar la identificación con la forma física perecedera y a abrazar la realidad del espíritu, que es inmortal. La urgencia es palpable; el tiempo para el crecimiento ha terminado y ha llegado el momento de la cosecha final y la rendición.
- کرم
- Gusano, carcoma. Aquí simboliza la vejez, la enfermedad o cualquier causa de decadencia interna que conduce a la muerte.
- بیخ
- Raíz, base. Se refiere al fundamento de la vida física, el punto de origen de la vitalidad del cuerpo.
- درخت تن
- El árbol del cuerpo. Una metáfora común en la poesía sufí para el ser humano físico, que crece, da frutos y finalmente decae.
- فتاد
- Forma arcaica de افتاد (oftād), que significa 'ha caído' o 'cayó'. Indica un suceso que ya ha ocurrido; la decadencia ya ha comenzado.
این بیت میگوید که وجود انسان مانند درختی است که آفت به ریشهاش زده و باید پیش از آنکه دیر شود، این آفت را که همان نفس و امیال ویرانگر است، ریشهکن کرد و از بین برد.
مولانا در این بخش از مثنوی، پس از روایت داستان مردی که بوته خاری بر سر راه مردم کاشته بود و در کندن آن امروز و فردا میکرد، به خواننده هشدار میدهد که عمر در حال گذر است و فرصت برای اصلاح خود و کشت معنوی اندک است. این بیت، نقطۀ اوج این هشدار است.
درخت تن استعارهای است از وجود مادی و جسمانی انسان. این درخت، بالقوه میتواند میوههای معنوی و روحانی به بار آورد، اما آفتی به ریشهاش زده است. این «کِرم» نماد نفس امّاره، شهوتها، وابستگیهای دنیوی و صفات ناپسندی است که از درون، حیات معنوی انسان را تباه میکنند. همانطور که کرم، پنهان از چشم و در ریشۀ درخت، آن را از درون میپوساند و خشک میکند، نفس نیز بیصدا اساس وجود روحانی ما را از بین میبرد.
راهحل مولانا قاطع و فوری است: «بایدش بر کند و در آتش نهاد». این تعبیر نشان میدهد که مماشات و اصلاح سطحی کافی نیست. این آفت باید به طور کامل ریشهکن شود («بر کند») و برای اطمینان از نابودی کامل، در آتش افکنده شود. این «آتش» میتواند نماد آتش عشق الهی، ریاضتهای سخت معنوی یا ارادهای قاطع برای ترک عادات زشت باشد که هرگونه امکان بازگشت آن «کرم» را از بین میبرد. پیام اصلی بیت، ضرورت اقدام فوری و ریشهای برای پاکسازی درون پیش از پایان یافتن عمر است.
- بیخ
- ریشه، بُن
- فتاد
- افتاد (شکل کهن فعل)
- بایدش
- باید او را، لازم است که آن را
討論 — 就此詩節提問——答案源自《瑪斯納維》，每節詩句皆有引證
除非您分享，否則您的對話僅會留在此裝置上。
讀者們的提問0
尚無分享的提問——您的提問或可為濫觴。