閱讀› 卷 2› 總督命令那個人：「把你在路邊種植的荊棘叢拔掉。」› 詩聯 1341
M2:1341 — هر که دید این مرهم از زخم ایمنست / هر بدی کین حسن دید او محسنست
M2:1341
含義 · به زبانِ تو — 您的語言 · AI
Este momento de despertar espiritual es un bálsamo que nos protege de la herida del Juicio Final, y tiene el poder de transformar cualquier maldad en bondad al contacto con su belleza.
Este verso contrasta dos tipos de «resurrección» (qiyāmat): la resurrección final, temida y dolorosa como una «herida» (zakhm), y la resurrección espiritual que se puede experimentar aquí y ahora, que es un «bálsamo» (marham) sanador.
Rumi afirma que quien experimenta este despertar interior —esta belleza (ḥusn) divina que se manifiesta en el mundo— queda a salvo del juicio venidero. Más aún, esta experiencia tiene un poder alquímico: cualquier maldad o persona malvada (badī) que entra en contacto con esta belleza se transforma en su opuesto, convirtiéndose en un «bienhechor» (muḥsin). La belleza de lo divino no solo protege, sino que redime y transmuta activamente la fealdad del mundo.
El verso utiliza un juego de palabras entre ḥusn (belleza) y muḥsin (el que hace el bien), ambos derivados de la misma raíz árabe (ح-س-ن), para subrayar que la bondad es la consecuencia natural de percibir la verdadera belleza. Los versos siguientes refuerzan esta idea con imágenes de transformación: el pan muerto que cobra vida, la leña oscura que se vuelve luz al encontrarse con el fuego, y el burro muerto que se disuelve en una salina, perdiendo su identidad anterior.
- محسن
- Un bienhechor; alguien que hace el bien. Proviene de la misma raíz árabe que 'ḥusn' (belleza), sugiriendo una conexión intrínseca entre ver la belleza y actuar con bondad.
- مرهم
- Bálsamo, ungüento, remedio. Aquí se refiere a la experiencia espiritual presente como un antídoto sanador para el dolor del juicio futuro.
- حسن
- Belleza, hermosura. En el contexto sufí, se refiere a la Belleza Divina que se manifiesta en la creación.
- ایمنست
- Está a salvo, seguro, protegido.
هرکس که قیامت معنوی و تحول درونی را در همین جهان تجربه کند، از عذاب و زخم قیامت نهایی در امان است و هر وجود زشت و ناقصی در پرتو این زیبایی الهی، به موجودی نیکو و کامل بدل میشود.
مولانا در ابیات قبل، دو نوع «قیامت» را از هم جدا میکند: یکی قیامت هولناک و نهایی که همچون «زخم» است و دیگری قیامتی درونی و معنوی که در همین دنیا رخ میدهد و مانند «مرهم» و شفابخش است. این بیت نتیجهی آن مقایسه است.
مصراع اول میگوید هر کس که این تحول روحانی (مرهم) را بچشد، دیگر از آن زخم (قیامت سخت) هراسی ندارد. این «مرهم» همان تجربهٔ عشق الهی، فنا شدن در حق، و بیداری معنوی است که انسان را پیش از مرگ طبیعی، از نو متولد میکند. چنین فردی حساب خود را در همین جهان تسویه کرده و از داوری نهایی ایمن شده است.
مصراع دوم این ایده را به کل هستی تعمیم میدهد. «حُسن» در اینجا اشاره به همان تجلی زیبایی و رحمت الهی دارد. مولانا میگوید هر «بدی» و زشتی - خواه یک انسان گناهکار باشد یا یک صفت ناپسند - وقتی با این زیبایی مطلق روبهرو شود، ماهیتش دگرگون شده و به «مُحسن» (نیکوکار، زیبا) تبدیل میگردد. این یک اصل کیمیاگرانه در عرفان مولوی است: مجاورت با خیر و زیبایی مطلق، شر و زشتی را در خود حل کرده و به جنس خود درمیآورد، همانطور که هیزم سیاه در آتش، نورانی میشود یا الاغ مرده در معدن نمک، به نمک تبدیل میگردد.
- مرهم
- در اینجا: قیامت معنوی و عشق الهی که شفابخش است
- زخم
- در اینجا: قیامت نهایی و حسابرسی سخت آن
- ایمنست
- ایمن است، در امان است
- کین
- که این
- حسن
- زیبایی، در اینجا اشاره به تجلی جمال الهی
- محسن
- نیکوکار، کنندهی کار نیک؛ در اینجا به معنای تبدیل شدن به خیر و نیکی
討論 — 就此詩節提問——答案源自《瑪斯納維》，每節詩句皆有引證
除非您分享，否則您的對話僅會留在此裝置上。
讀者們的提問0
尚無分享的提問——您的提問或可為濫觴。