M2:1386 — آنچنان دیوانگی بگسست بند / که همه دیوانگان پندم دهند

Este verso es la culminación de una descripción de la «locura divina» (junūn), un estado de intoxicación espiritual que trasciende la razón ordinaria. Rumi, hablando como el amante de Dios, declara que su éxtasis ha roto todas las ataduras del intelecto y la convención social. Su estado es tan radicalmente libre y aparentemente irracional que incluso los locos del mundo —aquellos que ya operan fuera de las normas sociales— lo miran, lo consideran excesivo y se sienten calificados para darle consejos.

La ironía es el punto central: la locura del amante de Dios no es una deficiencia, sino una forma superior de percepción que parece una locura para el mundo, incluyendo a sus propios locos. Es una afirmación de la inconmensurabilidad de la experiencia mística. El amante ha llegado a un lugar tan lejano en el «océano del espíritu» que su comportamiento es incomprensible incluso para aquellos que ya habitan en los márgenes de la cordura.

این بیت اوج حالت جذبه و جنون الهی را که مولانا در ابیات پیشین وصف کرده، به تصویر می‌کشد. او می‌گوید شیدایی و عشقی که از «زنجیر» معشوق ازلی به او رسیده، چنان بی‌حد و مرز است که او را از تمام بندها و تعلقات دنیوی و حتی قیدهای عقل متعارف رهانده است.

تصویر بیت بسیار گویاست: دیوانگان، یعنی کسانی که خود نماد بی‌عقلی و خارج بودن از هنجار هستند، اکنون در جایگاه «ناصح» و «پنددهنده» قرار گرفته‌اند. این وارونگی نشان می‌دهد که جنون عارفانهٔ مولانا از جنس دیگری است و از دیدگاه دیوانگان عادی نیز افراطی و غیرقابل‌فهم به نظر می‌رسد. این «جنون برتر» در واقع همان عقل الهی یا «عقل کل» است که از نگاه «عقل جزئی» و حسابگر، دیوانگی محض جلوه می‌کند.

مولانا با این بیان، میان جنون حاصل از بیماری یا نقص و «جنون مقدس» حاصل از عشق الهی، تمایزی قاطع قائل می‌شود. جنون او نه یک کاستی، بلکه یک فزونی و کمال است؛ گسستن بندی است که او را به مرتبه‌ای فراتر از عقل و جنون متعارف می‌رساند، به عالمی که در آن، معیارهای زمینی رنگ می‌بازد.