M2:1722 — جامه‌ات شویم شپشهاات کُشم / شیر پیشت آورم ای محتشم

این بیت بخشی از مناجات عاشقانه‌ی چوپانی ساده‌دل با خداوند است. او خدا را موجودی انسانی و شبیه به خود تصور می‌کند و از سر صدق و صفا، خالصانه‌ترین خدماتی را که بلد است به معشوقش عرضه می‌کند. این خدمات، مانند شستن لباس، کشتن شپش و آوردن شیر، کارهایی هستند که در زندگی روزمره‌ی یک چوپان، نهایت محبت و مهمان‌نوازی محسوب می‌شوند.

مولانا با این تصویرسازی، تضادی عمیق میان «عشق» و «معرفت» ظاهری ایجاد می‌کند. از دیدگاه موسی که نماینده‌ی شریعت و الهیات رسمی است، این سخنان کفرآمیز و مصداق «تجسیم» (جسمانی دانستن خدا) است. اما از دیدگاه عرفانی مولانا، این کلمات بیانگر اوج محبت و نزدیکی‌ای است که چوپان با خدا احساس می‌کند. زبان او زبان عشق است، نه زبان کلام و فلسفه. خداوند در ادامه‌ی داستان، به موسی عتاب می‌کند که چرا بنده‌ی عاشق او را رنجانده است، زیرا «ما برون را ننگریم و قال را / ما درون را بنگریم و حال را». ارزش این مناجات در «حال» و صداقت گوینده‌ی آن است، نه در درستی یا نادرستی کلامی آن.