M2:1737 — ور برای بنده‌شست این گفت تو / آنک حق گفت او منست و من خود او

این بیت بخشی از سخنان عتاب‌آمیز موسی به چوپان است. موسی در اینجا یک استدلال احتمالی از سوی چوپان را پیش‌بینی و رد می‌کند. او می‌گوید: «شاید بگویی که این حرف‌های صمیمانه و جسمانی را نه برای ذات خدا، بلکه برای یکی از بندگان خاص و اولیای او می‌گویی؛ همان بنده‌ای که به مقام فنا رسیده و خداوند درباره‌اش فرموده "او من است و من اویم".»

این اشاره به حدیث قدسی مشهوری است که در آن خداوند می‌فرماید وقتی بنده‌ای با نوافل به او نزدیک می‌شود، خداوند چشم و گوش و دست او می‌گردد. در عرفان، این مقام اتحاد یا فنای بنده در حق است. موسی با طرح این فرض، در بیت‌های بعدی توضیح می‌دهد که حتی خطاب به چنین ولیّ والامقامی نیز این سخنان عامیانه و بی‌ادبانه است، زیرا آن بنده نیز از چنین نیازهای مادی‌ای پاک و مبرا شده است.

بنابراین، این بیت یک حلقه در زنجیرهٔ استدلال موسی است تا نشان دهد که گفتار چوپان از هر جهت (چه خطاب به خدا و چه خطاب به ولیّ خدا) نادرست و ناشی از جهل است. البته، بعداً خداوند خود به موسی وحی می‌کند که این منطق ظاهری را کنار بگذارد و به سوز و عشق درونی چوپان بنگرد.