M2:2664 — در هوا چون بشنود بانگ صفیر / از هوا آید شود اینجا اسیر

این بیت بخشی از گفتگوی معاویه با ابلیس است و ادامه‌ی تمثیل بیت قبل است. در آن تمثیل، معارف و سخنان فریبنده‌ی ابلیس به «بانگ صفیر» یا سوت یک صیاد تشبیه شده است که برای به دام انداختن پرندگان استفاده می‌شود. مولانا در این بیت، این تصویر را کامل می‌کند.

پرنده نماد روح انسان است که در «هوا» یا عالم معنا و معنویت در پرواز است. وقتی این روح، ندای فریبنده‌ی شیطان را می‌شنود، به آن علاقه‌مند می‌شود. مولانا در اینجا با کلمه‌ی «هوا» بازی می‌کند (جناس): پرنده «در هوا» (در آسمان) پرواز می‌کند، اما «از هوا» (به خاطر هوا و هوس) به پایین می‌آید و «اسیر» می‌شود. این فرود آمدن، نماد سقوط انسان از جایگاه معنوی خود و گرفتار شدن در دام‌های دنیوی و نفسانی است که شیطان برای او پهن کرده است. پیام اصلی این است که وسوسه‌های شیطانی، با تکیه بر امیال و هوس‌های درونی انسان، او را از اوج به حضیض می‌کشانند و آزاد را برده می‌سازند.