M2:3039 — ای خنک جانی که عیب خویش دید / هر که عیبی گفت آن بر خود خرید

این بیت نتیجه‌گیری داستان چهار مرد هندو است که برای عبادت به مسجد رفته بودند. هر یک از آن‌ها با دیدن و تذکر دادن خطای دیگری، نماز خود را باطل کرد. آخرین نفر هم که به خود تبریک گفت که مثل بقیه خطا نکرده، دچار گناه غرور و خودبینی شد. مولانا نتیجه می‌گیرد که راه درست، نگاه کردن به درون و دیدن نقص‌های خویش است، نه جستجوی عیب در دیگران.

عبارت «آن بر خود خرید» یک تصویر قدرتمند است. یعنی عمل عیب‌جویی، مانند یک معامله است که در آن، فرد عیب‌جو در واقع آن نقص را برای خودش «می‌خرد» و به شخصیت خود اضافه می‌کند. این عمل، نه تنها دیگری را اصلاح نمی‌کند، بلکه خود شخص را آلوده می‌سازد. از دیدگاه عرفانی، تمرکز بر عیوب دیگران، انسان را از وظیفه اصلی‌اش که خودشناسی و تزکیه نفس است، غافل می‌کند و او را در همان دامی می‌اندازد که تصور می‌کند از آن برتر است.