M2:38 — یقظه‌شان مصروف دقیانوس بود / خوابشان سرمایهٔ ناموس بود

مولانا در اینجا با اشاره به داستان اصحاب کهف، دو نوع «بیداری» و «خواب» را با هم مقایسه می‌کند. بیداری و هشیاری یاران کهف در جامعه‌ی تحت سلطه‌ی دقیانوس، امپراتور ستمگر، صرفاً خدمت به باطل و نیروی غیرالهی بود. این نوع بیداری، در واقع نوعی غفلت و مرگ معنوی است، چرا که تمام انرژی فرد صرف دنیایی می‌شود که با حقیقت و معنویت در تضاد است.

در مقابل، «خواب» آن‌ها در غار، یک کناره‌گیری آگاهانه و یک پناه بردن به خداوند بود. این خواب، ظاهراً عدم فعالیت بود، اما در باطن، سرمایه‌ای بود که «ناموس» آن‌ها را حفظ می‌کرد. «ناموس» در اینجا به معنای شرافت، آبرو، ایمان و گوهر معنوی وجودشان است. این خواب، یک بیداری حقیقی بود، زیرا آن‌ها را از آلودگی به دنیای دقیانوس حفظ کرد و به آن‌ها حیاتی دوباره بخشید. مولانا می‌خواهد بگوید گاهی کناره‌گیری از جامعه‌ی فاسد و «خوابیدن» نسبت به امور دنیوی، خود عین بیداری و حفظ سرمایه‌ی اصلی وجود انسان، یعنی ایمان اوست.