M2:990 — گفت شه پوشید حق پاداش بد / لیک از عامه نه از خاصان خود

این بیت بخشی از گفتگوی پادشاه و غلامی است که پادشاه او را به خیانت متهم کرده است. غلام در دفاع از خود و دوستش استدلال می‌کند که خداوند ذاتاً پاداش و کیفر اعمال را در این دنیا پنهان نگه داشته تا جهان عرصهٔ «ایمان به غیب» باقی بماند. اگر قرار بود نتیجهٔ هر عملی فوراً آشکار شود، دیگر کفر و دینی وجود نداشت و همه از سر دیدن و نه از سر ایمان، مؤمن می‌شدند.

پادشاه در این بیت، حرف غلام را می‌پذیرد اما آن را تکمیل و تصحیح می‌کند. او می‌گوید: «بله، حق تعالی پاداش‌ها را پوشیده داشته، اما این قاعده برای همگان نیست.» خداوند این اسرار را از «عامه» (مردم عادی که با حواس ظاهری زندگی می‌کنند) پنهان می‌کند، اما نه از «خاصان» خود؛ یعنی اولیا و عارفانی که به سبب نزدیکی به خدا، چشم بصیرتشان باز شده و می‌توانند حقیقت پنهان اعمال را ببینند.

در واقع، پادشاه با این سخن خود را در زمرهٔ همان «خاصان» قرار می‌دهد و به غلام می‌فهماند که اگرچه تو از قاعدهٔ کلی غیب و پنهانی سخن می‌گویی، اما من به لطف الهی می‌توانم حقیقت کار تو را ببینم و از من چیزی پنهان نیست. این مقدمه‌ای است برای اینکه از غلام بخواهد نشانه‌ای از صدق ادعایش بیاورد.