閱讀› 卷 3› 大衛時代，有人日夜祈求：「求你賜我無勞碌的合法生計」的故事› 詩聯 1454
M3:1454 — کاهلم چون آفریدی ای ملی / روزیم ده هم ز راه کاهلی
M3:1454
含義 · به زبانِ تو — 您的語言 · AI
مرد دعاگو با خدا راز و نیاز میکند و میگوید: «خداوندا، تو مرا تنبل آفریدهای، پس روزی و رزق مرا هم باید متناسب با همین طبیعت تنبل من و بدون زحمت و تلاش فراهم کنی.»
این بیت، اوج استدلال ساده و در عین حال عمیق مردی است که از خداوند روزی بیرنج میطلبد. او مسئولیت تنبلی خود را به گردن آفرینش الهی میاندازد و از این مقدمه، نتیجهای منطقی برای خود میگیرد: اگر خالق، مرا اینگونه سرشته است، پس باید رزق مرا نیز با این سرشت هماهنگ کند.
این نگاه، به ظاهر تنپرورانه است، اما در لایهای عمیقتر به مسئلهٔ جبر و اختیار و توکل اشاره دارد. مرد عابد، خود را همچون زمینی بیپا (ابیات بعدی) میبیند که منتظر باران جود الهی است. او معتقد است همانطور که خداوند برای موجودات ناتوان مانند گیاه یا نوزاد، رزق را بدون تلاش آنها میرساند، برای «کاهلان» نیز باید راهی دیگر برای روزیرسانی در نظر گرفته باشد. او تنبلی خود را نه یک نقص اخلاقی، بلکه یک «خصلت وجودی» میبیند که خداوند در او نهاده است و بنابراین، از خدا میخواهد که با او بر اساس همین ویژگی رفتار کند.
مولانا این داستان را برای به تصویر کشیدن نوعی توکل محض و تسلیم کامل به کار میبرد، هرچند که در ادامهٔ داستان، این نگرش به چالش کشیده میشود. این دعا، صدای کسی است که خود را کاملاً در دستان ارادهٔ الهی میبیند و هیچ سببی جز خودِ خداوند برای روزیاش نمیشناسد.
- ملی
- بخشنده، توانگر، بینیاز
- کاهل
- تنبل، سست، کسی که در کار کوتاهی میکند
- کاهلی
- تنبلی، سستی
討論 — 就此詩節提問——答案源自《瑪斯納維》，每節詩句皆有引證
除非您分享，否則您的對話僅會留在此裝置上。
讀者們的提問0
尚無分享的提問——您的提問或可為濫觴。