閱讀› 卷 3› 杜枯吉為解救船隻而祈禱和代禱› 詩聯 2215
M3:2215 — ما ز آز و حرص خود را سوختیم / وین دعا را هم ز تو آموختیم
M3:2215
含義 · به زبانِ تو — 您的語言 · AI
این بیت، بخشی از دعای دقوقی است که به نمایندگی از انسانها میگوید: ما با حرص و طمعورزی به خودمان آسیب زدهایم، و این توانایی و توفیقِ دعا کردن و بازگشت به سوی تو نیز، خود هدیه و آموزهای از جانب توست.
این بیت در میانهٔ مناجات عارفانهٔ دقوقی برای نجات کشتینشینان قرار دارد. او پس از ستایش بخشندگی بیمنت خداوند، به نمایندگی از کل بشریت، به دو حقیقت اساسی اعتراف میکند:
-
ریشهٔ رنج انسان: «ما ز آز و حرص خود را سوختیم». مولانا ریشهٔ اصلی تباهی و عذاب انسان را نه در عوامل بیرونی، بلکه در نفسِ حریص و طمعکار خود او میداند. این «سوختن» هم به معنای عذاب اخروی است و هم رنج و اضطرابی که انسان در همین دنیا به خاطر زیادهخواهی تحمل میکند. این یک خودشناسی دردناک اما ضروری است: ما قربانی امیال سیریناپذیر خود هستیم.
-
منشأ فیض الهی: «وین دعا را هم ز تو آموختیم». این مصراع، نکتهای بسیار کلیدی در عرفان مولوی است. حتی عملِ «دعا کردن» که به ظاهر فعلِ بنده است، در حقیقت، موهبتی از سوی خداست. این خداوند است که نیاز را در دل بنده میاندازد، کلمات را بر زبانش جاری میکند و او را به سوی خود میخواند. این نگاه، انسان را از غرورِ عبادت تهی میکند. دعا نه هنرِ ما، که لطفِ اوست. گویی خداوند هم درد را (که نتیجهٔ حرص ماست) میشناساند و هم درمان را (که دعا و بازگشت به اوست) خود به ما میآموزد. این بیت، اوج فروتنی و درک توحیدی در مناجات است.
- آز
- طمع، حرص، زیادهخواهی
- سوختیم
- خود را به رنج و هلاکت انداختیم، نابود کردیم
- وین
- و این (شکل کهن)
討論 — 就此詩節提問——答案源自《瑪斯納維》,每節詩句皆有引證
除非您分享,否則您的對話僅會留在此裝置上。
讀者們的提問0
尚無分享的提問——您的提問或可為濫觴。