M4:2630 — که چنین تتماج پختم بهر تو / تو تکبر می‌نمایی و عتو

این بیت بخشی از قصهٔ شاهین پادشاه است که به دست یک پیرزن نادان می‌افتد. پیرزن از روی دلسوزی جاهلانه، چنگال‌ها و منقار شاهین را که ابزار اصلی شکار و بقای اوست، می‌چیند و سپس تلاش می‌کند به او «تتماج» (نوعی آش رشته) بدهد. شاهین که طبیعتاً گوشت‌خوار است، از خوردن این غذا امتناع می‌کند.

پیرزن این امتناع طبیعی را حمل بر تکبر و سرکشی می‌کند و با خشم به شاهین می‌گوید: «من برای تو چنین غذای خوبی پخته‌ام و تو قدر نمی‌دانی!»

در معنای عرفانی، این داستان تمثیلی از روح بلند (شاهین) است که اسیر دنیای مادی یا یک راهنمای نادان (پیرزن) می‌شود. این راهنمای جاهل، با نیت خیر، غذای نامناسبی مانند عبادات ظاهری، دانش سطحی یا لذت‌های دنیوی (تتماج) را به روح عرضه می‌کند. وقتی روح بلند از پذیرش این‌ها سر باز می‌زند، چون با طبیعت اصلی او سازگار نیست، به کبر و نافرمانی متهم می‌شود. مولانا نشان می‌دهد که چگونه محبت و دلسوزی از روی نادانی می‌تواند به مراتب ویرانگرتر از دشمنی آشکار باشد.