M4:2829 — دی یکی می‌گفت عالم حادثست / فانیست این چرخ و حقش وارثست

این بیت، آغازگر مناظره‌ای میان یک فرد مؤمن و یک فیلسوف «دهری» است. دهری یا مادی‌گرا به کسی گفته می‌شد که به ازلی و ابدی بودن جهان باور داشت و وجود خالق را انکار می‌کرد. در اینجا، شخص مؤمن دیدگاه رایج دینی را مطرح می‌کند: جهان «حادث» است، یعنی از نیستی به هستی آمده و سرآغازی داشته است. در مقابل، فیلسوف دهری معتقد به «قدیم» بودن عالم است، یعنی جهان همیشه بوده و خواهد بود.

عبارت «حقش وارثست» اشاره به این باور قرآنی دارد که پس از فنای همه چیز، تنها ذات خداوند باقی می‌ماند (مفهومی که در آیاتی مانند «و لله میراث السماوات و الارض» آمده است). در واقع، این بیت موضع یکی از دو طرف بحث را به روشنی بیان می‌کند تا در بیت‌های بعدی، مولوی استدلال طرف مقابل و پاسخ به آن را شرح دهد. این مناظره، بستری برای طرح مباحث عمیق کلامی و عرفانی درباره‌ی آفرینش، معرفت و محدودیت‌های عقل بشری در شناخت مبدأ هستی است.