M4:40 — اندر آن بودیم کان شخص از عسس / راند اندر باغ از خوفی فرس

这句诗是鲁米讲述一个故事的开场。他用“我们正说到”（اندر آن بودیم）这种亲切的口吻，将读者直接带入情节之中，仿佛在听一位说书人娓娓道来。

诗句描绘了一个充满戏剧张力的瞬间：一个男子（“那人”）在黑夜中被官方的巡夜官（عسس）追赶，心中充满恐惧（خوفی）。为了逃命，他策马狂奔（راند... فرس），不辨方向地闯进了一座陌生的花园。这里的“恐惧”是整个事件的驱动力，而“花园”则是一个意想不到的避难所，充满了未知的可能性。

在苏菲思想的语境下，这一场景具有象征意义。令人恐惧的“巡夜官”可以被理解为世俗的磨难、命运的打击，或是那些看似阻碍我们道路的逆境。而主人公在逃避这些磨难时，反而被“驱赶”进了一座“花园”——这花园在接下来的诗句中被揭示为他朝思暮想的爱人所在之地。因此，这句诗巧妙地铺垫了整个故事的核心主题，即《古兰经》中所说的“或许你厌恶某件事，而它对你却是有益的”。最初的恐惧与逃离，最终竟成了通往至福的意外途径。

This couplet opens a new story, with Rumi adopting the classic storyteller's voice ("We were at that point where..."). The scene is one of pure panic. A lover, out at night, is spotted by the city patrol (ʿasas). Fearing arrest or punishment, he flees in terror, spurring his horse into the first refuge he can find: an unknown, walled garden.

The entire emotional weight of the line rests on the contrast between the lover's state of mind—abject fear—and the unexpected outcome that is about to unfold. His action is not a choice but a desperate reaction. Rumi establishes this initial state of negative compulsion to set up the story's central theme, which is announced in the section title: a seemingly terrible event (being chased by the police) can be the hidden cause of one's greatest joy (finding the beloved). The fear is the necessary catalyst for the grace that follows.

این بیت، آغاز حکایتی است که مولانا برای شرح آیه‌ی «عَسی أَنْ تَکْرَهوا شَیْئاً وَ هُوَ خَیْرٌ لَکُمْ» (چه بسا چیزی را ناخوش بدارید و آن برای شما خیر باشد) نقل می‌کند. شخصیت اصلی داستان، عاشقی است که از دست گزمه‌ها و مأموران حکومتی در حال فرار است. ترس و اضطراب او را وامی‌دارد که برای پنهان شدن، بی‌اختیار به درون باغی ناشناس بگریزد.

این فرار که در ظاهر یک اتفاق ناگوار و از سر ترس است، در واقع مقدمه‌ای برای یک موهبت بزرگ است. «ترس» در اینجا نیروی محرکه‌ای است که او را ناخواسته به سوی وصل می‌راند. مولانا نشان می‌دهد که چگونه یک رویداد ظاهراً منفی و خطرناک می‌تواند به مسیری برای رسیدن به بزرگ‌ترین آرزوی انسان تبدیل شود. این گریز، نمادی از سختی‌ها و رنج‌هایی است که سالک در راه طریقت تحمل می‌کند اما در نهایت در دل همان سختی‌ها، گشایش و وصال نهفته است.