M5:62 — لاجرم کافِر خورد در هفت بطن / دین و دل باریک و لاغر، زفت بطن

این بیت به حدیثی مشهور از پیامبر اسلام اشاره دارد که می‌فرماید: «مؤمن در یک روده می‌خورد و کافر در هفت روده». مولانا از این حدیث استفاده می‌کند تا تفاوت میان دو جهان‌بینی را به تصویر بکشد.

در ابیات قبل، مولانا توضیح می‌دهد که انسان باایمان، به دلیل توکل و اطمینان به رزق الهی، آرام و صبور است و شتاب‌زده عمل نمی‌کند. این آرامش (تأنّی) را پرتوی از نور رحمان می‌داند. در مقابل، فرد بی‌‌ایمان (کافر) تحت تأثیر وسوسه‌ی شیطان است که او را مدام از فقر و نداری می‌ترساند. این ترس، او را به حرص و ولع می‌کشاند تا بیش از نیاز خود مصرف کند.

نتیجه‌ی این حالت در این بیت خلاصه می‌شود: «کافر» به طور نمادین با «هفت شکم» می‌خورد، یعنی اشتهای او سیری‌ناپذیر است. اما این پرخوری و توجه صرف به امور مادی، به قیمت نابودی جنبه‌های معنوی او تمام می‌شود. رابطه‌ای معکوس میان جسم و جان او برقرار است: هرچه شکم او فربه‌تر (زفت بطن) می‌شود، دین و دلش که مرکز ایمان و معنویت است، نحیف‌تر و ضعیف‌تر (باریک و لاغر) می‌گردد. این بیت در واقع نقدی است بر مادی‌گرایی و غفلت از روح.