閱讀› 卷 6› 向真主祈禱，尋求庇護，免於自由意志的誘惑，以及導致自由意志的手段的誘惑。因為天地都曾因自由意志和導致自由意志的手段而抱怨和恐懼，而人類的創造卻熱衷於追求自己的自由意志和導致自由意志的手段。如同病人感覺自己缺乏自由意志，渴望健康，因為健康是自由意志的原因，這樣他的自由意志就會增加；他渴望地位，這樣他的自由意志就會增加。在過去的民族中，真主降臨懲罰的根源一直是過度的自由意志和導致自由意志的手段。從未見過貧困的法老› 詩聯 240

M6:240 — یا پی تعلیم می‌کرد آن حیل / یا برای حکمتی دور از وجل

یا پی تعلیم می‌کرد آن حیلیا برای حکمتی دور از وجل
✦ 以your language呈現此詩聯

M6:240

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — 摘自他的瑪斯納維講座錄音

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: آن حیله‌ها (که آدمیان به کار می‌گیرند) یا برای آموزش و بیداری بود، یا برای رسیدن به حکمتی بود که از ترس و اضطراب به دور باشد. معنا: این بیت دربارهٔ دو احتمال در به‌کارگیری حیله‌ها سخن می‌گوید: یکی برای تعلیم و آگاهی‌بخشی و دیگری برای رسیدن به بصیرتی رها از هرگونه ترس و دلهره.

شرح

این بیت در میان آن دسته از ابیاتی قرار می‌گیرد که مولانا به تحلیل ژرف روان‌شناسی انسانی می‌پردازد و راه فرار آدمیان از «اختیار» و «هستی» خویش را واکاوی می‌کند. «آن حیل» که در این بیت آمده است، می‌تواند به دو معنای متفاوت تفسیر شود که هر دو با آموزه‌های مولانا همخوانی دارند:

اول، «حیل» می‌تواند به تدابیر و راه‌کارهایی اشاره کند که خود آدمیان برای گریز از اضطراب‌های بنیادین هستی به کار می‌برند. مولانا به روشنی بیان می‌کند که چگونه «جمله عالم ز اختیار و هست خود / می‌گریزد در سر سرمست خود» و برای رهایی از هوشیاری، به مستی (خمر و زمر) یا به اشتغال و کار غرق شدن (شغل) پناه می‌برد. اینها همان «حیل»ی هستند که انسان‌ها برای فراموشی زندانِ هستیِ خویش می‌آفرینند. اما از دیدگاه مولانا، این‌ها راه‌حل نیستند، بلکه خود عین بیکاری و غفلت‌اند.

دوم، «آن حیل» می‌تواند به شگردهای تعلیمی و زبانی خود مولانا اشاره داشته باشد. مولانا به عنوان یک آموزگار بی‌بدیل، قصه‌ها، تمثیل‌ها و استعاره‌های گوناگونی را به کار می‌گیرد تا خواننده را به خودآگاهی برساند. این «حیل» از سوی مولانا، نه برای فریب، بلکه برای «تعلیم» و بیدار کردن جان‌های خفته است؛ به این معنا که او با این شیوه‌ها می‌کوشد تا انسان را از دام «حیل» خودش (مستی و غفلت) رها سازد. این حیله‌ها ابزاری برای روشنگری هستند، نه پوشاندن حقیقت.

بخش دوم بیت، یعنی «یا برای حکمتی دور از وجل»، به هدف نهایی این تدابیر اشاره دارد. «وجل» در اینجا به معنای ترس، دلهره و اضطراب است. انسان با چهار اضطراب بنیادین زاده می‌شود: اضطراب مرگ، اضطراب تنهایی، اضطراب پوچی و اضطراب اختیار و مسئولیت. مولانا این دلهره‌ها را دقیق‌تر از بسیاری از روانکاوان جدید تحلیل می‌کند و راه‌حل‌هایی برتر ارائه می‌دهد. ابن‌عربی، با همهٔ عظمتش، در «حضرات خمس» غوطه می‌خورد و از آسمان‌ها سخن می‌گفت، اما مولانا به «تاریک‌خانه روان آدمی» نفوذ می‌کند و از زوایای پنهان روح پرده برمی‌دارد. هدف مولانا این است که انسان را به «حکمتی» برساند که از این اضطراب‌ها به دور باشد.

این حکمتِ رها از وجل، چگونه حاصل می‌شود؟ نه با فرار از واقعیت، بلکه با تسلیم شدن به آن. مولانا توصیه می‌کند که باید با مرگ روبرو شد، تنهایی را پذیرفت، به دنبال کشف معنای زندگی (نه تراشیدن آن) بود، و از همه مهم‌تر، برای کاهش اضطراب اختیار، «از قدرت خود بکاهید». ساده‌زیستی و قناعت، یعنی داشتن گزینه‌های کمتر و نخواستنِ منابع فراوان، راهی است که آدمی را از بار سنگین مسئولیت‌های برخاسته از آزادی می‌رهاند و «اضطراب آزادی و مسئولیت» را تقلیل می‌دهد. این «حکمت دور از وجل» است که مولانا از طریق «حیل» تعلیمی خود، انسان را به سوی آن هدایت می‌کند.

نکات کلیدی

  • آدمیان از اختیار و هوشیاری خویش به سوی مستی و غفلت می‌گریزند.
  • «حیل» (حیله‌ها) می‌توانند ابزار فرار انسان از خودآگاهی باشند (مانند مستی و اشتغال) یا شگردهای تعلیمی مولانا برای بیداری.
  • هدف غایی حکمت مولانا، رهایی از چهار اضطراب بنیادین انسان است: مرگ، تنهایی، پوچی و مسئولیت.
  • مولانا روانکاو برجسته‌ای است که به «تاریک‌خانه روان آدمی» نفوذ می‌کند و راه‌حل‌های عملی ارائه می‌دهد.
  • راه رسیدن به «حکمت دور از وجل»، تسلیم به واقعیت و کاهش خواسته‌ها (قناعت و ساده‌زیستی) برای سبک کردن بار مسئولیت است.

Sources: d6-s07 · 23:45:00 d6-s07 · 29:55:00 d6-s07 · 00:71:36

❋

به زبانِ تو — 您的語言 · AI

❋

討論 — 就此詩節提問——答案源自《瑪斯納維》，每節詩句皆有引證

除非您分享，否則您的對話僅會留在此裝置上。

讀者們的提問

尚無分享的提問——您的提問或可為濫觴。