M6:782 — یک غریبی شاعری از ره رسید / روز عاشورا و آن افغان شنید

این بیت، صحنه‌ی داستان را برای تمثیلی بزرگ‌تر آماده می‌کند. شخصیت اصلی، یک «شاعر غریب» است. غریب بودن او دو جنبه دارد: هم مسافر و ناآشنا به شهر است و هم از حقیقت ماجرای کربلا و عمق سوگواری مردم بی‌خبر است. او فقط یک صدای مبهم، یک «افغان» می‌شنود و هنوز معنای آن را درک نمی‌کرده است.

مولانا با معرفی این شخصیت، مقدمات نقد خود را فراهم می‌کند. این شاعر نماد انسانی است که با پدیده‌های معنوی و عمیق به شکلی سطحی و بیرونی برخورد می‌کند. او به جای درک اصل واقعه، به دنبال فرصتی برای کسب درآمد از طریق سرودن مرثیه است. در واقع، این بیت نقطه شروعی است برای نشان دادن تفاوت میان سوگواری حقیقی و آگاهانه با واکنشی ظاهری و منفعت‌طلبانه به یک مصیبت که قرن‌ها پیش رخ داده است. این داستان، تمثیلی است برای کسانی که در پایان عمر، تازه به فکر توبه و جبران می‌افتند؛ درست مانند این شاعر که دیر به صحنه رسیده و از اصل ماجرا بی‌خبر است.