M6:786 — نام او و القاب او شرحم دهید / که غریبم من شما اهل ده اید

این بیت بخشی از داستان تمثیلی شاعری است که در روز عاشورا به شهر حلب می‌رسد و با دیدن شیون و زاری شیعیان، گمان می‌کند بزرگ و رئیسی از شهر از دنیا رفته است. او که به دنبال کسب درآمد از راه شاعری است، با کنجکاوی از مردم می‌خواهد هویت متوفی را برایش آشکار کنند تا بتواند برای او مرثیه‌ای بسراید.

نکتهٔ اصلی در این بیت، تضاد میان «غریب» و «اهل ده» است. شاعر، نمایندهٔ فردی است که از یک حقیقت بزرگ و تاریخی بی‌خبر است و وقایع را صرفاً از دیدگاه مادی و روزمرهٔ خود (مرگ یک رئیس محلی) می‌بیند. در مقابل، «اهل ده» یا مردم شهر، کسانی هستند که با آن حقیقت (شهادت امام حسین) آشنایند و در بطن آن ماجرا زندگی می‌کنند. این بیت، صحنه را برای پاسخ تکان‌دهنده‌ای که در ابیات بعدی می‌آید آماده می‌کند؛ پاسخی که جهل عمیق شاعر را نسبت به واقعه‌ای که قرن‌ها پیش رخ داده اما برای مؤمنان همچنان زنده و حاضر است، آشکار می‌سازد.

مولانا از این داستان استفاده می‌کند تا غفلت انسان از حقایق معنوی را به تصویر بکشد. همان‌طور که این شاعر از حقیقت عاشورا بی‌خبر است و آن را با یک اتفاق پیش پا افتاده اشتباه می‌گیرد، بسیاری از مردم نیز عمر خود را در غفلت از مسائل اساسی روح و معنا می‌گذرانند و تنها در لحظهٔ مرگ به فکر توبه و جبران می‌افتند.