M6:913 — گر نمی‌بینی تو جو را در کمین / گردش دولاب گردونی ببین

مولانا در این بیت، پس از تشبیه عاشقان به سنگ آسیاب که بی‌اختیار در حال چرخش‌اند، یک اصل مهم عرفانی را بیان می‌کند: راه شناخت علت‌های پنهان، مشاهدهٔ معلول‌های آشکار است.

همان‌طور که چرخش سنگ بزرگ آسیاب (دولاب) نشان‌دهندهٔ وجود و قدرت جریان آبی (جو) است که آن را به حرکت درمی‌آورد، حتی اگر خود آن آب از دید پنهان باشد، چرخش دائمی و بی‌وقفهٔ افلاک و تمام پدیده‌های عالم نیز گواه روشنی بر وجود یک اراده و قدرت برتر و پنهان (قضا و قدر الهی) است که همه چیز را می‌گرداند. مولانا مخاطب را دعوت می‌کند که از طریق نگریستن به این «گردش» در جهان، به آن «جویبار» پنهان ایمان بیاورد.

این بیت، استدلالی از معلول به علت است. اگر خودِ «قضا» را در «کمین» و خفا نمی‌بینی، به آثار آن که در سراسر هستی، از کوچکترین ذره تا عظیم‌ترین افلاک، در حال جنبش و چرخش‌اند، بنگر. این نگاه، انسان را از انکار به اقرار و از غفلت به تسلیم می‌رساند، همان‌گونه که عاشقان راستین همچون بلال، خود را به جریان عشق الهی سپرده‌اند.