閱讀› 卷 6› 比拉勒在希賈茲的炙熱陽光下，因對穆斯塔法（願主福安之）的愛，不斷說著「阿哈德，阿哈德」的故事。當時他的主人因猶太教的偏執，用帶刺的樹枝毆打他，比拉勒的血從體內湧出，他卻不由自主地發出「阿哈德，阿哈德」的聲音，如同其他痛苦的人不由自主地呻吟一般，因為他充滿了愛情的痛苦，無法專心於驅除荊棘的疼痛。如同法老的術士、喬治斯等不計其數的人› 詩聯 927
M6:927 — تو که یک جزوی دلا زین صدهزار / چون نباشی پیش حکمش بیقرار
M6:927
含義 · به زبانِ تو — 您的語言 · AI
This couplet asks why the human heart, being such a tiny fraction of the vast creation, should not submit with profound agitation and devotion to God's all-encompassing will, given that even the grandest cosmic entities do so.
This beyt comes within a section where Rumi is illustrating the absolute sovereignty of God over all creation, from the celestial bodies to the elements. He describes the sun and moon as 'two oxen' tirelessly circling, the stars moving through their houses, and even the clouds being lashed by 'fiery whips' to direct their rain. All these vast, powerful entities are depicted as utterly subservient to divine command, acting like pawns in God's game.
Against this backdrop of cosmic obedience, Rumi turns to the human heart, addressing it directly as 'O heart' (دلا). He emphasizes its insignificance in the grand scheme: 'you who are but one part of these hundreds of thousands' (یک جزوی دلا زین صدهزار). The rhetorical question, 'How can you not be restless before His decree?' (چون نباشی پیش حکمش بیقرار), serves as a powerful call to humility and surrender. 'بیقرار' (bī-qarār) here means not just 'restless' but also 'agitated,' 'unsettled,' implying a profound emotional response to the divine will—a state of intense longing, awe, and submission, rather than a calm, intellectual acceptance. If the entire cosmos bows, how much more should the tiny human heart, which often resists or questions, yield to the Creator's will?
The Sufi point is clear: true spiritual progress involves recognizing one's place in the universe and aligning one's will with the Divine Will. This alignment is not passive but an active, heartfelt 'restlessness' or yearning for God's command, born of love and awe.
- دلا
- O heart (vocative form of دل, 'heart')
- صدهزار
- hundreds of thousands; countless, innumerable
- بیقرار
- restless, agitated, unsettled; profoundly yearning or devoted
ای انسان، تو که ذرهای ناچیز در این جهان پهناور و شکوهمند هستی، چرا در برابر اراده و فرمان خداوند که بر تمام کائنات حاکم است، تسلیم و بیقرار نباشی؟
مولانا در این بیت، پس از توصیف انقیاد و فرمانبرداری مطلق تمام اجزای بزرگ عالم هستی - از خورشید و ماه و ستارگان گرفته تا فصلها و ابرها - روی سخن را به انسان میکند. او به دل یا جان آدمی نهیب میزند که وقتی «کلیات» و پدیدههای عظیم اینچنین در برابر ارادهٔ الهی مانند گوی در دست چوگانباز تسلیم هستند، تو که فقط «جزئی» کوچک از این مجموعهٔ بیکرانی، چگونه میتوانی از این قانون کلی مستثنا باشی و در برابر حکم او آرام و قرار داشته باشی؟
واژهٔ «بیقرار» در اینجا معنایی دوگانه و عمیق دارد. از یک سو به معنای اضطراب و بیاختیاری در برابر قدرتی قاهر است، همانطور که در بیت بعد انسان را به ستوری در دست صاحبش تشبیه میکند. از سوی دیگر، این بیقراری میتواند ناشی از شوق و عشق به آن فرمانده باشد؛ بیقراری برای یکی شدن با ارادهٔ کل و رهایی از ارادهٔ محدود و شخصی. مولانا انسان را دعوت میکند تا جایگاه حقیقی خود را درک کند: ذرهای در اقیانوس هستی که تنها راه رسیدن به آرامش حقیقیاش، تسلیم شدن به امواج ارادهٔ الهی است.
- دلا
- ای دل، خطاب به نفس و جان انسان
- زین
- مخفف «از این»
- صدهزار
- کنایه از کثرت و بیشماری موجودات و پدیدههای عالم
- حکمش
- فرمان و ارادهٔ او (خداوند)
- بیقرار
- ناآرام، مضطرب، تسلیم و بیاختیار
討論 — 就此詩節提問——答案源自《瑪斯納維》，每節詩句皆有引證
除非您分享，否則您的對話僅會留在此裝置上。
讀者們的提問0
尚無分享的提問——您的提問或可為濫觴。