閱讀 卷 6 比拉勒在希賈茲的炙熱陽光下,因對穆斯塔法(願主福安之)的愛,不斷說著「阿哈德,阿哈德」的故事。當時他的主人因猶太教的偏執,用帶刺的樹枝毆打他,比拉勒的血從體內湧出,他卻不由自主地發出「阿哈德,阿哈德」的聲音,如同其他痛苦的人不由自主地呻吟一般,因為他充滿了愛情的痛苦,無法專心於驅除荊棘的疼痛。如同法老的術士、喬治斯等不計其數的人 詩聯 943

M6:943 — هر خماری مست گشت و باده خورد / رخت را امشب گرو خواهیم کرد

هر خماری مست گشت و باده خوردرخت را امشب گرو خواهیم کرد
✦ 以your language呈現此詩聯

M6:943

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — 摘自他的瑪斯納維講座錄音

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: هر که در خود خمار و تشنگی باده داشت، مست شد و شراب عشق نوشید. امشب رخت و هرچه داریم، در راه این مستی و سرمستی گرو خواهیم گذاشت. معنا: این بیت بیانگر لحظه‌ای از سرسپردگی تمام‌عیار به بادهٔ عشق الهی است، که در آن هر گونه تشنگی و خماری به مستی بدل می‌شود و عارف از همهٔ تعلقات و حتی آبرو و ظاهر خود در راه این مستی می‌گذرد.

شرح

«هر خماری مست گشت و باده خورد / رخت را امشب گرو خواهیم کرد» این بیت، تصویری ناب از سرمستی عارفانه و رها کردن خویشتن است، به ویژه در بستر ابیات نوروزی که مولانا در دفتر ششم مثنوی سروده. او می‌گوید با آمدن «فرصت» و به خواب رفتن «پاسبان» — که شاید استعاره‌ای از عقل معاش یا ملامتگران باشد — سیلاب عشق توبه را با خود برده است. این تعبیری عمیق و پرشور از تحول درونی است.

«خمار» در اینجا، تنها به معنای آثار پس از نوشیدن باده نیست؛ بلکه حالتی است از تشنگی عمیق، یا آن سرسختی وجودی که هنوز به شور و مستی عشق نرسیده. مولانا می‌گوید در این «فرصت» که پیش آمده، حتی آن خمارها و آن جان‌های ناهوشیار نیز مست گشته‌اند. این یک دعوت عمومی است؛ هیچ کس از این بزم عشق محروم نمی‌ماند. بادهٔ عشق، همه را در خود فرومی‌برد و از خمار بیرون می‌آورد. اینجا دیگر تفکیکی نیست میان آنان که از پیش مست بوده‌اند و آنان که تازه به جمع مستی‌کنندگان پیوسته‌اند؛ همه مست شدند و باده نوشیدند.

اما بخش مهم‌تر، «رخت را امشب گرو خواهیم کرد» است. «رخت گرو گذاشتن» کنایه از گرو گذاشتن دارایی، آبرو، اعتبار، و هر آنچه هستی ظاهری انسان را تشکیل می‌دهد، برای رسیدن به آن مطلوب درونی است. وقتی می‌گویید رخت گرو می‌گذارم، یعنی حاضر به هرگونه فداکاری و چشم‌پوشی از جهان و جهانیان هستم. این اوج شوریدگی است، نهایت بی‌باکی و وارستگی.

این حرکت، دقیقاً در راستای آن «محو» شدنی است که مولانا در جای دیگر فرمود «محو می‌باید نه نحو اینجا بدان». گویی باید تمام خود را محو کرد، از فرم و صورت گذشت و به بی‌صورتی رسید. رخت، نماد صورت و ظاهر است؛ گرو گذاشتن آن، یعنی فراتر رفتن از این تعینات بیرونی برای دستیابی به حقیقت بی‌صورت عشق. این ترک تعلقات، نه از سر اجبار که از سر شور و اختیار است. از سر شوقی است که آنچنان غالب شده که مجالی برای محاسبه و احتیاط باقی نمی‌گذارد.

عبارت «امشب» نیز بر فوریت و حال‌گرا بودن تجربهٔ عارفانه تأکید دارد. فرصت عشق، فرصتی لحظه‌ای و آنی است. صوفی، ابن‌الوقت است؛ فرزند زمان حال. او تسلیم لحظهٔ حال می‌شود و هیچ اندیشه‌ای را به فردا نمی‌افکند. این «امشب» فرصتی است برای تجربهٔ بی‌واسطهٔ عشق، که هیچ تأخیری را برنمی‌تابد. در این لحظهٔ خاص، مرز میان خمار و مستی برداشته می‌شود و همه به یکباره در دریای بی‌کران عشق مستغرق می‌گردند. این یعنی طرب‌ورزی، یعنی شکوه زندگی، یعنی همان «جلاء الاحزان» و سبُک‌روحی که مولانا مروج آن است؛ نه حزن و اندوه ناشی از جدایی، بلکه مستی رهایی و وصل.

نکات کلیدی

  • «خمار» در اینجا نشان‌دهندهٔ حالت پیش از مستی یا تشنگی عمیق برای بادهٔ عشق است که با «فرصت» نوروزی به مستی بدل می‌شود.
  • «رخت گرو خواهیم کرد» نماد نهایت سرسپردگی و فداکاری عارفانه است؛ گذشتن از همهٔ تعلقات ظاهری، آبرو و هستی برای تجربهٔ بی‌واسطهٔ عشق الهی.
  • این بیت تجسمی از «محو» شدن عارف است؛ عبور از صورت و ظاهر به بی‌صورتی و حقیقت عشق، با رها کردن «رخت» ظاهری.
  • «امشب» بر فوریت و حال‌گرایی تجربهٔ عرفانی تأکید دارد؛ فرصت عشق آنی است و تعویق‌ناپذیر.
  • مضمون بیت، طرب‌ورزی و سبُک‌روحی مولانا را بازتاب می‌دهد؛ رهایی از سنگینی توبه و حسابگری و غرق شدن در شادی بی‌قیدوبند عشق.

Sources: d6-s72 · 00:02:48 d6-s72 · 00:04:46 d6-s72 · 00:06:01

به زبانِ تو — 您的語言 · AI

討論 — 就此詩節提問——答案源自《瑪斯納維》,每節詩句皆有引證

除非您分享,否則您的對話僅會留在此裝置上。

讀者們的提問

尚無分享的提問——您的提問或可為濫觴。