全詩 ↗

1. 1 چون سر کس نیستت فتنه مکن دل مبر·چونک ببردی دلی باز مرانش ز در
2. 2 چشم تو چون رهزند ره زده را ره نما·زلفت اگر سر کشد عشوه هندو مخر
3. 3 عشق بود گلستان پرورش از وی ستان·از شجره فقر شد باغ درون پرثمر
4. 4 جمله ثمر ز آفتاب پخته و شیرین شود·خواب و خورم را ببر تا برسم نزد خور
5. 5 طبع جهان کهنه دان عاشق او کهنه دوز·تازه و ترست عشق طالب او تازه تر
6. 6 عشق برد جوبجو تا لب دریای هو·کهنه خران را بگو اسکی ببج کمده ور
7. 7 هر کس یاری گزید دل سوی دلبر پرید·نحس قرین زحل شمس قرین قمر
8. 8 دل خود از این عام نیست با کسش آرام نیست·گر تو قلندردلی نیست قلندر بشر
9. 9 تن چو ز آب منیست آب به پستی رود·اصل دل از آتشست او نرود جز زبر
10. 10 غیر دل و غیر تن هست تو را گوهری·بی‌خبری زان گهر تا نشوی بی‌خبر