全詩 ↗

1. 1 برو برو که نفورم ز عشق عارآمیز·برو برو گل سرخی ولیک خارآمیز
2. 2 مقام داشت به جنت صفی حق آدم·جدا فتاد ز جنت که بود مارآمیز
3. 3 میان چرخ و زمین بس هوای پرنورست·ولیک تیره شود چون شود غبارآمیز
4. 4 چو دوست با عدو تو نشست از او بگریز·که احتراق دهد آب گرم نارآمیز
5. 5 برون کشم ز خمیر تو خویش را چون موی·که ذوق خمر تو را دیده‌ام خمارآمیز
6. 6 ولیک موی کشان آردم بر تو غمت·که اژدهاست غمت با دم شرارآمیز
7. 7 هزار بار گریزم چو تیر و بازآیم·بدان کمان و بدان غمزه شکارآمیز
8. 8 به گردنامه سحرم به خانه بازآرد·خیال یار به اکراه اختیارآمیز
9. 9 غم تو بر سفرم زیر زیر می‌خندد·که واقفست از این عشق زینهارآمیز
10. 10 به پیش سلطنت توبه‌ام چو مسخره ایست·که عشق را نبود صبر اعتبارآمیز
11. 11 سخن مگوی چو گویی ز صبر و توبه مگوی·حدیث توبه مجنون بود فشارآمیز