全詩 ↗

1. 1 سرمست شد نگارم بنگر به نرگسانش·مستانه شد حدیثش پیچیده شد زبانش
2. 2 گه می‌فتد از این سو گه می‌فتد از آن سو·آن کس که مست گردد خود این بود نشانش
3. 3 چشمش بلای مستان ما را از او مترسان·من مستم و نترسم از چوب شحنگانش
4. 4 ای عشق الله الله سرمست شد شهنشه·برجه بگیر زلفش درکش در این میانش
5. 5 اندیشه‌ای که آید در دل ز یار گوید·جان بر سرش فشانم پرزر کنم دهانش
6. 6 آن روی گلستانش وان بلبل بیانش·وان شیوه‌هاش یا رب تا با کیست آنش
7. 7 این صورتش بهانه‌ست او نور آسمانست·بگذر ز نقش و صورت جانش خوشست جانش
8. 8 دی را بهار بخشد شب را نهار بخشد·پس این جهان مرده زنده‌ست از آن جهانش